ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮನೆಯ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪಾತ್ರೆಗಳಿದ್ದವು. ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಳೆಯುವ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆ. ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆ ತುಂಬಾ ಮೃದುವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆಯು ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ನಡೆಯಿತು! ಆ ಎರಡೂ ಪಾತ್ರೆಗಳಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಕಾಲುಗಳು ಬಂದವು. ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆಯು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಕುಣಿಯತೊಡಗಿತು. "ನೋಡಿ! ನಮಗೆ ಕಾಲುಗಳು ಬಂದಿವೆ! ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಾವು ಈ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕಾಡುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಬೆಟ್ಟಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಸುತ್ತಾಡಬಹುದು!" ಎಂದು ಅದು ಕೂಗಿತು.
ಆದರೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆ ಹೆದರಿತು. "ಗೆಳೆಯಾ, ನಾವು ಇಲ್ಲೇ ಇರಲಿ. ನಾನು ತುಂಬಾ ನಾಜೂಕಾದವಳು. ನೀನು ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾದವನು. ನಾವು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುವಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಮೈಗೆ ತಗುಲಿದರೆ, ನಾನು ಚೂರಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ" ಎಂದು ಮಡಕೆ ಎಚ್ಚರಿಸಿತು.
ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆಯು ಮಡಕೆಯನ್ನು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿತು. "ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೆದರಿಕೆ ಸ್ವಭಾವದವಳು! ಪ್ರತಿದಿನ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೊರಗಡೆ ಹೋಗುವುದು ಲೇಸು" ಎಂದು ಹಠ ಮಾಡಿತು.
ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆಯ ಹಠಕ್ಕೆ ಮಣಿದ ಮಡಕೆ ಹೊರಗೆ ಹೊರಡಿತು. ಅವರು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡತೊಡಗಿದರು. ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆಯು ತುಂಬಾ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಾ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ಜಿಗಿಯತೊಡಗಿತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಲ್ಲಿನ ಹತ್ತಿರ ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆಯು ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗಿದಾಗ, ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆ ಅದರ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಜೋರಾಗಿ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯಿತು.
'ಕಟಕ್!' ಎಂಬ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಒಡೆದು ಹೋಯಿತು. ಹಿತ್ತಾಳೆ ಪಾತ್ರೆಯು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಆಗಲೇ ತುಂಬಾ ತಡವಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ತರಹದ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹ ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪು ಎಂದು ಅದು ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು.
Moral
ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗುವ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
