ஒரு அழகான கிராமத்தில், ஒரு சிறிய சமையலறையில் இரண்டு பாத்திரங்கள் இருந்தன. ஒன்று, அன்பான ஒரு மண்பானை; மற்றொன்று, மிகவும் பளபளப்பான ஒரு பித்தளைக் குடம். மண்பானை மிகவும் மென்மையானது, அது எதையும் தாங்கும் சக்தி கொண்டதல்ல. ஆனால், பித்தளைக் குடம் மிகவும் வலிமையானது மற்றும் கடினமானது.
ஒரு நாள் ஒரு அதிசயம் நடந்தது! அந்த இரண்டு பாத்திரங்களுக்கும் சிறிய கால்கள் முளைத்தன. பித்தளைக் குடம் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தது. "பாருங்கள்! நமக்குக் கால்கள் வந்துவிட்டன! இனி நாம் இந்தச் சிறிய சமையலறைக்குள் முடங்கிக் கிடக்க வேண்டியதில்லை. நாம் காடுகளுக்கும், மலைகளுக்கும் சென்று சுதந்திரமாகப் பறக்கலாம்!" என்று கத்தியது.
ஆனால், மண்பானை பயந்தது. "நண்பா, நாம் இருவரும் வெவ்வேறு விதமானவர்கள். நான் மிகவும் மென்மையானவள். நீ கடினமானவன். நாம் இருவரும் சேர்ந்து வேகமாக ஓடினால், ஏதேனும் ஒரு தடையிலோ அல்லது கல்லிலோ நான் மோதிவிட்டால், நான் உடைந்துவிடுவேன்" என்று எச்சரித்தது.
பித்தளைக் குடம் மண்பானையை ஏளனம் செய்தது. "நீ எப்போதும் பயந்த சுபாவம் கொண்டவள்! இந்தச் சமையலறையில் தினமும் அடுப்பில் வைக்கப்பட்ட வெயிலைத் தாங்கி வாழ்வது எவ்வளவு கஷ்டம்? வா, நாம் இருவரும் சேர்ந்து உலகைச் சுற்றிப் பார்ப்போம்!" என்று வற்புறுத்தியது.
மண்பானையின் பயத்தை மதிக்காமல், பித்தளைக் குடம் இழுத்துச் சென்றதால், மண்பானையும் தயக்கத்துடன் அதனுடன் சென்றது. இருவரும் ஒரு அழகான புல்வெளியைக் கடந்து வேகமாகச் சென்றனர். திடீரென்று, பித்தளைக் குடம் ஒரு பெரிய கல்லின் மீது ஏறித் தாவியது. அப்போது, மண்பானை நிலைதடுமாறி, பித்தளைக் குடத்தின் கடினமான பக்கத்தில் பலமாக மோதியது.
'டக்!' என்ற சத்தத்துடன் மண்பானை நூற்றுக்கணக்கான துண்டுகளாக உடைந்து போனது. பித்தளைக் குடம் வருத்தப்பட்டது, ஆனால் அது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது. மண்பானையின் எச்சரிக்கையை மதிக்காமல், தகுதியற்ற சூழலில் நட்பு வைத்ததால் அந்தப் பாவம் நடந்தது.
பாடம்
நமது இயல்பையும் வலிமையையும் உணர்ந்து, அதற்கு ஏற்றவாறு நண்பர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.
