ಒಂದು ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯದ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಮುವಲ್ ಎಂಬ ಕಟ್ಟಿಗೆ ಕಡಿಯುವವನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ಅವನು ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರವನ್ನು ಕಡಿಯಲು ಹೋದನು. ಮರದ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಕಡಿಯುವಾಗ, ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೊಡಲಿ ಜಾರಿ ವೇಗವಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನದಿಯೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. ನದಿಯ ನೀರಿನ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ನೀರಿಗೆ ಇಳಿದು ಹುಡುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಜೀವನೋಪಾಯದ ಏಕೈಕ ಸಾಧನವಾದ ಕೊಡಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವನು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು.
ಅವನು ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನದಿಯಿಂದ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಅರಣ್ಯ ದೇವತೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾದಳು. 'ಏಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?' ಎಂದು ದೇವತೆ ಕೇಳಿದಳು. ಸಾಮುವಲ್ ತನ್ನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದನು. 'ನೀನು ಚಿಂತಿಸಬೇಡ, ನಾನು ನಿನ್ನ ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ತರುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೇವತೆ ನದಿಯೊಳಗೆ ಮುಳುಗಿದಳು.
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ದೇವತೆ ಒಂದು ಹೊಳೆಯುವ ಚಿನ್ನದ ಕೊಡಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಬಂದಳು. 'ಇದು ನಿನ್ನದೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಸಾಮುವಲ್ ವಿನಯದಿಂದ, 'ಇಲ್ಲ ದೇವತೆ, ಇದು ನನ್ನದಲ್ಲ. ಕಷ್ಟಪಡದೆ ಸಿಗುವ ಚಿನ್ನ ನನಗೆ ಬೇಡ' ಎಂದನು.
ದೇವತೆ ಮತ್ತೆ ನದಿಗೆ ಮುಳುಗಿ ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಕೊಡಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಬಂದಳು. 'ಹಾಗಾದರೆ ಇದು ನಿನ್ನದೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ಸಾಮುವಲ್, 'ಇಲ್ಲ, ಇದು ಕೂಡ ನನ್ನದಲ್ಲ' ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.
ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ದೇವತೆ ನದಿಯೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಸಾಮುವಲ್ನ ಹಳೆಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ಕೊಡಲಿಯನ್ನು ತಂದು ತರುತ್ತಾಳು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಸಾಮುವಲ್ ಸಂತೋಷದಿಂದ, 'ಹೌದು! ಇದು ನನ್ನದೇ ಕೊಡಲಿ!' ಎಂದನು.
ಸಮುವಲ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ದೇವತೆಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. 'ನಿನ್ನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ಈ ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಬೆಳ್ಳಿಯ ಕೊಡಲಿಗಳನ್ನೂ ನಿನಗೇ ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮೂರೂ ಕೊಡಲಿಗಳನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದಳು. ಸಾಮುವಲ್ ದೇವತೆಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದನು.
Moral
ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯೇ ಜೀವನದ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು.
