ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் சிறிய கிராமத்தில் சோமு என்ற விறகுவெட்டி வாழ்ந்து வந்தான். சோமு மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், அதே சமயம் மிகுந்த நேர்மையுடையவன். அவன் வெட்டிய விறகுகளை விற்று வரும் வருமானத்தை வைத்து தன் குடும்பத்தை மகிழ்ச்சியாகக் கவனித்து வந்தான்.
ஒரு நாள், ஆற்றின் ஓரம் இருந்த ஒரு பெரிய மரத்தை வெட்டச் சென்றான் சோமு. மரத்தின் ஒரு கிளையை வெட்ட முயன்றபோது, அவனது பழைய இரும்புக் கோடாரி கைதவறி ஆற்றுத் தண்ணீருக்குள் விழுந்துவிட்டது. ஆற்று நீர் மிக வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்ததால், அவனால் உள்ளே இறங்கித் தேட முடியவில்லை. தனது வாழ்வாதாரமே அந்த கோடாரிதான் என்பதால் சோமு மிகுந்த கவலையடைந்தான்.
அவன் ஆற்றங்கரையில் அமர்ந்து வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில், ஆற்றின் நீரைத் தழுவி ஒரு அழகான வனத் தேவதை அவன் முன் தோன்றினாள். 'சோமு, ஏன் இவ்வளவு கவலையடைந்து இருக்கிறாய்?' என்று தேவதை கேட்டாள். சோமு நடந்ததைக் கூறினான். தேவதை புன்னகைத்துவிட்டு, 'வருத்தப்படாதே, நான் உனது கோடாரியைத் தேடித் தருகிறேன்' என்று கூறி ஆற்றுக்குள் மூழ்கினாள்.
சிறிது நேரத்தில், தேவதை ஒரு மின்னும் தங்கக் கோடாரியுடன் வெளியே வந்தாள். அதைக் கண்ட சோமு, 'இது என்னுடையது இல்லை தேவதையே. நான் உழைக்காமல் கிடைக்கும் இந்தத் தங்கம் எனக்குத் தேவையில்லை' என்று பணிவாகக் கூறினான்.
தேவதை மீண்டும் ஆற்றுக்குள் சென்றாள். இம்முறை ஒரு அழகான வெள்ளித் கோடாரியுடன் வந்தாள். சோமு அதைப்பார்த்துவிட்டு, 'இதுவும் என்னுடையது இல்லை. எனக்குத் தேவை எனது பழைய இரும்புக் கோடாரி மட்டுமே' என்றான்.
மூன்றாம் முறை தேவதை ஆற்றுக்குள் சென்று, சோமுவின் பழைய இரும்புக் கோடாரியை எடுத்து வந்தாள். அதைக் கண்டதும் சோமு மகிழ்ச்சியுடன், 'ஆமாம்! இதுதான் எனது கோடாரி!' என்று கூறினான்.
சோமுவின் நேர்மையைக் கண்டு வியந்த தேவதை, 'சோமு, நீ பேராசைப்படாமல் உண்மையைச் சொன்னாய். உனது நேர்மை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. இந்தத் தங்க மற்றும் வெள்ளி கோடாலிகளையும் உனக்கே பரிசாகத் தருகிறேன்' என்று கூறி, மூன்று கோடாலிகளையும் அவனிடம் கொடுத்தாள். சோமு தேவதைக்கு நன்றி கூறிவிட்டு, மகிழ்ச்சியுடன் வீடு திரும்பினான்.
பாடம்
நேர்மையே சிறந்த பண்பு மற்றும் மிகப்பெரிய செல்வம்.
