ಹಳ್ಳಿಯ ಹೊರಗಿನ ವಿಶಾಲವಾದ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಸುತ್ತಲೂ ಬೆಳೆಗಳಿದ್ದರೂ, ಸೂರ್ಯನ ಶಾಖ ಬಹಳ ವಿಪರೀತವಾಗಿತ್ತು. ನೆರಳು ನೀಡಲು ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮರವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಮುಖ್ಯ ನಟ ಕವಿ, ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಣ್ಣದ ಛತ್ರಿಯ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಸಹಾಯಕ ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಆಗ ಕವಿಯ ಕಣ್ಣು ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವನ್ನು ಎದೆಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕಡು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ತತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಮಗುವಿನ ಮುಖ ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಕವಿಯ ಮನಸ್ಸು ಕರಗಿತು. ಅವರು ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದು ಅವರ ಬಳಿಗೆ ಹೋದರು.
"ಅಕ್ಕಾ, ದಯವಿಟ್ಟು ನೀವು ಮತ್ತು ಮಗು ಈ ಛತ್ರಿಯ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿ. ಈ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮಗುವಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಕವಿ ವಿನಯದಿಂದ ಹೇಳಿದರು.
ಆ ಮಹಿಳೆ ಗಾಬರಿಯಿಂದ, "ಅಯ್ಯೋ ಇಲ್ಲ ಸರ್! ದಯವಿಟ್ಟು ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಡಿ. ನೀವು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯಕ್ತಿ, ನೀವು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ನಮಗೆ ಸರಿಯಲ್ಲ. ನಾವು ಇದನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ," ಎಂದಳು.
ಆದರೆ ಕವಿ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಹಾಯಿಕನನ್ನು ಕರೆದು, "ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಇವರಿಗೆ ಹಿಡಿದುಕೊಡಿ, ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತೇನೆ," ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯುವವರೆಗೆ ಕವಿ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತರು. ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದ ನಂತರ, ಕವಿ ಅವರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಿದ್ದ ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೀಡಿದರು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನೆರಳು ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯತ್ವವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು.
Moral
ಪರರ ಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಮನುಷ್ಯತ್ವ.
