ഗ്രാമത്തിന് പുറത്തുള്ള വിശാലമായ പാടശേഖരങ്ങളിൽ ഒരു വലിയ കലാപരിപാടി നടക്കുകയായിരുന്നു. ചുറ്റും പച്ചപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ആ കഠിനമായ വെയിൽ സഹിക്കാനാവില്ലായിരുന്നു. തണൽ നൽകാൻ ഒരു മരം പോലും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പരിപാടിയുടെ പ്രധാനാകർഷണമായ കവി, ഒരു വലിയ വർണ്ണക്കുടയുടെ തണലിൽ വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹായി കുട പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് കവിയുടെ ശ്രദ്ധ അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെ മേൽ പതിഞ്ഞത്. അവൾ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് കഠിനമായ വെയിലിൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു.
കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം വെയിൽ കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. അത് കണ്ട കവിയുടെ മനസ്സ് വിഷമിച്ചു. അദ്ദേഹം ഉടൻ തന്നെ എഴുന്നേറ്റ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
"അമ്മേ, ദയവായി നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഈ കുടയുടെ തണലിൽ നിൽക്കൂ. ഈ വെയിലത്ത് കുട്ടിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ഞാൻ ഇവിടെ വെയിലത്ത് നിൽക്കാം," എന്ന് കവി സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ആ സ്ത്രീ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു, "അയ്യോ വേണ്ട സാർ! നിങ്ങൾ വലിയ ആളാണ്. നിങ്ങൾ വെയിലത്ത് നിൽക്കുന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് ശരിയാവില്ല. ഞങ്ങൾ ഇത് സഹിച്ചോളാം."
എന്നാൽ കവി അത് സമ്മതിച്ചില്ല. അദ്ദേഹം തന്റെ സഹായിയെ വിളിച്ച്, "ഇവർക്ക് കുട പിടിച്ചു കൊടുക്കൂ, ഞാൻ ഇവിടെ വെയിലത്ത് നിൽക്കാം," എന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചു. ജോലി കഴിയുന്നത് വരെ കവി വെയിലത്ത് നിന്നു. പരിപാടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവർക്ക് നൽകേണ്ട ചെറിയ തുകയേക്കാൾ വളരെ വലിയൊരു തുക കവി അവർക്ക് സമ്മാനമായി നൽകി. ഒരു ചെറിയ തണൽ വലിയൊരു മനസ്സുളള മനുഷ്യന്റെ സ്നേഹം വിളിച്ചോതുകയായിരുന്നു.
Moral
കഷ്ടപ്പെടുന്നവരെ സഹായിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം.
