ஒரு அழகான கிராமத்தின் ஒதுக்குப்புறமான வயல்வெளிகளில் ஒரு பெரிய கலை நிகழ்ச்சி நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. அந்த இடமெல்லாம் பச்சைப்பசேல் என்ற பயிர்களால் நிறைந்திருந்தது, ஆனால் வெயில் மிகவும் கொடூரமானதாக இருந்தது. எங்கு பார்த்தாலும் சுட்டெரிக்கும் சூரியன் மட்டுமே தெரிந்தது; நிழல் தரும் ஒரு சிறு மரம்கூட அங்கு இல்லை.
அந்த நிகழ்ச்சியின் முக்கிய நட்சத்திரமான கதிர், ஒரு பெரிய வண்ணக் குடையின் நிழலில் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது உதவியாளர் அந்தப் பெரிய குடையைத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். அப்போது கதிரின் பார்வை சற்றுத் தள்ளி நின்றிருந்த ஒரு சிறிய கூட்டத்தின் மீது விழுந்தது. அங்கு வேலை செய்யும் சில தொழிலாளர்களில் ஒரு பெண்மணி, தனது சிறிய குழந்தையை மார்போடு அணைத்தபடி, கடுமையான வெயிலில் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அந்தக் குழந்தையின் முகம் வியர்வையில் நனைந்து, வெயிலின் கொடுமையால் சிவந்து போயிருந்தது. அதைப் பார்த்த கதிரின் மனம் கனத்தது. அவர் உடனே தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து அந்தப் பெண்ணின் அருகில் சென்றார்.
"அக்கா, தயவுசெய்து இந்தத் தம்பியைப் பாருங்கள். இந்த வெயிலில் குழந்தை தவிக்கிறது. நீங்கள் இருவரும் வந்து இந்த குடை நிழலில் நில்லுங்கள். நான் இங்கே வெயிலில் நின்று கொள்கிறேன்," என்று கனிவுடன் கூறினார்.
அந்தப் பெண்மணி அதிர்ச்சியடைந்து, "ஐயோ இல்லை ஐயா! நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய ஆள்? நீங்கள் வெயிலில் நின்றால் எங்களுக்கு எப்படி உதவியாக இருக்கும்? நாங்கள் இந்த வெயிலையும் தாங்கிக் கொள்கிறோம்," என்று தயக்கத்துடன் மறுத்தார்.
ஆனால் கதிர் விடவில்லை. அவர் தனது உதவியாளரை அழைத்து, "இவர்கள் இருவரும் இந்த குடைக்குள் இருக்கட்டும். குடையை இவர்களுக்குப் பிடித்துக் கொடு," என்று கட்டளையிட்டார். கதிர் அந்தப் பெரிய குடைக்கு வெளியே, சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் தைரியமாக நின்றார்.
நிகழ்ச்சி முடிந்ததும், அந்தப் பெண்மணியும் குழந்தையும் நிம்மதியுடன் குடையின் நிழலுக்குள் வந்து சேர்ந்தனர். கதிர் அவர்களுக்கு வழங்க வேண்டிய சிறு தொகையை விட, அவர்களின் கஷ்டத்தைப் போக்கிய மகிழ்ச்சியில் பல மடங்கு அதிகமான தொகையை அவர்களுக்கு அன்புடன் வழங்கினார். ஒரு சிறிய குடை தரும் நிழல், ஒரு பெரிய மனிதனின் அன்பை வெளிப்படுத்தியது.
பாடம்
பிறர் துயரம் கண்டு உதவும் குணமே உண்மையான மேன்மை.
