ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮಣಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಚುರುಕಾದ ಮೊಲವಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಮಣಿಯು ತರಕಾರಿ ತೋಟವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿತು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳದ ಮೇಲೆ ಇದ್ದ ಕಿರಿದಾದ ಮರದ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಮಣಿ ಕಂಡಿತು.
ಮಣಿಯು ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ನಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಎದುರಿನಿಂದ ಸೋಮು ಎಂಬ ಮೊಲ ಬರುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡಿತು. ಆ ಸೇತುವೆಯು ಎಷ್ಟು ಕಿರಿದಾಗಿದ್ದೆಂದರೆ, ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ದಾಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.
'ಹೇ ಸೋಮು! ಸ್ವಲ್ಪ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸರಿಯು, ನಾನು ಮೊದಲು ದಾಟುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದು ಮಣಿ ಕೂಗಿತು.
'ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಮೊದಲು ಈ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ನೋಡಿದೆ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನೇ ಮೊದಲು ದಾಟಬೇಕು!' ಎಂದು ಸೋಮು ವಾದಿಸಿದನು.
'ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ನಡೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ದಾರಿ ನನಗೇ!' ಎಂದು ಮಣಿ ಹಠ ಹಿಡಿಯಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಾ ಸೇತುವೆಯ ಮಧ್ಯಭಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದರು.
ಜಗಳದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಪಾದಗಳ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮಣಿಯ ಕಾಲು ಜಾರಿತು! ಸೋಮು ಮಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಹೋದಾಗ, ಅವನಿಗೂ ಸಮತೋಲನ ತಪ್ಪಿ ಕೆಳಗೆ ಹಳ್ಳದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದರು.
ನನೆದು ನಡುಗುತ್ತಾ ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ, ಮಣಿಯು ಬೇಸರದಿಂದ ಹೇಳಿತು, 'ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ದಾರಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರೆ, ಈಗ ನಾವು ತರಕಾರಿ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದೆವು.' ಸೋಮು ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವರು ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
Moral
ಹಠವು ಕಷ್ಟವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಸಹಕಾರವೇ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಾದಿ.
