ஒரு அடர்ந்த பச்சை நிறக் காட்டில், மணி என்ற முயல் மிகவும் சுறுசுறுப்பானது. ஒரு நாள், மணி ஒரு பெரிய காய்கறித் தோட்டத்தைத் தேடித் தனது பயணத்தைத் தொடங்கியது. நீண்ட தூரம் நடந்த பிறகு, அதன் பாதையில் ஒரு குறுகிய மரப்பாலம் குறுக்கிட்டது. அந்தப் பாலம் ஒரு சிறிய ஓடையின் மேல் அமைந்திருந்தது.
மணி பாலத்தின் ஒரு முனையில் இருந்து மெதுவாக நடக்கத் தொடங்கியது. அப்போது, பாலத்தின் மறுமுனையிலிருந்து சோமு என்ற முயல் வருவதைக் கண்டது. அந்தப் பாலம் மிகவும் குறுகலாக இருந்ததால், ஒரே நேரத்தில் இரு முயல்களும் கடக்க முடியாது.
'ஏய் சோமு! கொஞ்சம் ஒதுங்கி நில்லு, நான் முதலில் கடந்து போகிறேன்!' என்று மணி கத்தியது.
அதற்கு சோமு கோபத்துடன், 'இல்லை, நான் தான் முதலில் இந்தப் பாலத்தைப் பார்த்தேன், அதனால் நான் தான் முதலில் செல்ல வேண்டும்!' என்று பதிலளித்தது.
'நான் தான் முதலில் நடக்கத் தொடங்கிவிட்டேன், அதனால் வழி எனக்குத்தான்!' என்று மணி பிடிவாதமாகச் சொன்னது. இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக்கொடுக்காமல் சண்டை போட்டுக் கொண்டே பாலத்தின் நடுப்பகுதிக்கு வந்தார்கள்.
சண்டை மற்றும் பிடிவாதத்தினால், இருவரின் கவனமும் சிதறியது. திடீரென்று, பாலத்தின் ஒரு விளிம்பில் மணி கால் நழுவி தடுமாறியது. சோமு அதைப் பிடிக்க முயன்றபோது, அவனது காலையும் நழுவி ஆற்றுத் தண்ணீருக்குள் விழுந்தது. இருவரும் நனைந்து நடுங்கியபடி ஆற்று கரையில் இருந்த புற்களுக்கு இடையே சிக்கிக்கொண்டனர்.
தண்ணீரில் விழுந்த பிறகு, இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். 'நாம் சண்டை போடாமல் ஒருவருக்கு ஒருவர் வழி விட்டிருந்தால், இப்போது நாம் பாதுகாப்பாகத் தோட்டத்திற்குச் சென்றிருக்கலாம் இல்லையா?' என்று மணி வருத்தத்துடன் கேட்டது. சோமு தலையசைத்து, 'ஆமாம் மணி, பிடிவாதம் நம்மைத் துன்பத்திற்கு உள்ளாக்கியது' என்று ஒத்துக்கொண்டது. இருவரும் தங்கள் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் விட்டுக்கொடுத்துச் செயல்பட முடிவு செய்தனர்.
பாடம்
பிடிவாதம் ஆபத்தை விளைவிக்கும்; விட்டுக்கொடுப்பதே சிறந்தது.
