പച്ചപ്പണിഞ്ഞ ഒരു കാട്ടിൽ മണി എന്നൊരു മുയൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, നല്ല പച്ചക്കറികൾ തേടി മണി ഒരു യാത്ര തിരിച്ചു. കുറെ ദൂരം നടന്നപ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ അരുവിക്കടിയിലൂടെയുള്ള ഇടുങ്ങിയ മരപ്പാലം മണി കണ്ടു.
മണി പാലത്തിന്റെ ഒരു വശത്തുനിന്ന് നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ മറുഭാഗത്തുനിന്ന് സോമു എന്ന മറ്റൊരു മുയൽ വരുന്നത് മണി കണ്ടു. ആ പാലം വളരെ ഇടുങ്ങിയതായിരുന്നു, അതിനാൽ ഒരേസമയം രണ്ട് മുയലുകൾക്ക് അതിലൂടെ പോകാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
'എടാ സോമു, നീ ഒന്ന് മാറി നിൽക്ക്, ഞാൻ ആദ്യം കടന്നുപോകട്ടെ!' മണി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
'ഇല്ല, ഞാൻ ആണ് ഈ പാലം ആദ്യം കണ്ടത്, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ആദ്യം പോകണം!' സോമു ദേഷ്യത്തോടെ മറുപടി നൽകി.
'ഞാൻ ആണ് ആദ്യം നടക്കാൻ തുടങ്ങിയത്, അതുകൊണ്ട് വഴി എനിക്കാണ്!' മണി വാശിപിടിച്ചു പറഞ്ഞു. അവർ തമ്മിൽ തർക്കിച്ചുകൊണ്ട് പാലത്തിന്റെ നടുവിൽ എത്തി.
തർക്കത്തിൽ മുഴുകിയതുകൊണ്ട് അവർക്ക് കാല് എവിടെയാണെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. പെട്ടെന്ന് മണിയുടെ കാൽ വഴുതി! സോമു അവനെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ സോമുവും വഴുതി ആറ്റിലെ വെള്ളത്തിൽ വീണു.
നനഞ്ഞു കുതിർന്ന അവർ ആറ്റുവക്കത്ത് കയറി ഇരുന്നു. 'നമ്മൾ തമ്മിൽ വഴക്കിടാതെ മാറി നിൽത്തിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ സുഖമായി പച്ചക്കറി തോട്ടത്തിൽ എത്തുമായിരുന്നു!' മണി സങ്കടത്തോടെ പറഞ്ഞു. സോമു തന്റെ തെറ്റ് സമ്മതിച്ചു. അവർ പിന്നീട് ഒരിക്കലും വാശി കാണിക്കില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
Moral
വാശി അപകടമാണ്; വിട്ടുവീഴ്ചയാണ് ബുദ്ധി.
