ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ನಾಲ್ವರು ಪುತ್ರರಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತುಂಬಾ ಸೋಮಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ ಸೋಮು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದು, "ಮಕ್ಕಳೇ, ನಮ್ಮ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಿಧಿ ಅಡಗಿದೆ. ಅದು ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕುತೂಹಲವಾಯಿತು. "ಅದು ಎಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯೇ ಅಪ್ಪಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದರು.
ಸೋಮು ಹೇಳಿದನು, "ನನಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಹೊಲದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೋ ಇದೆ."
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸೋಮು ನಿಧನನಾದನು. ನಿಧಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಮಕ್ಕಳು ಹೊಲವನ್ನು ಅಗೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರು ದಿನವಿಡೀ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಣ್ಣನ್ನು ಅಗೆದರು, ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಚಿನ್ನ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ಆದರೆ, ಅವರು ಮಣ್ಣನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಅಗೆದಿದ್ದರಿಂದ, ಭೂಮಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ನೀರಿನ ಮೂಲ ಹೊರಬಂದಿತು. ಹೊಲವು ತುಂಬಾ ತೇವವಾಗಿ ಮತ್ತು ಕೃಷಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯ ರೈತ, "ಮಕ್ಕಳೇ, ನೀವು ಹೊಲವನ್ನು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಈಗ ಬಿತ್ತನೆ ಮಾಡಿದರೆ ಉತ್ತಮ ಇಳುವರಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
ಮಕ್ಕಳು ಬಿತ್ತನೆ ಮಾಡಿದರು. ಮಣ್ಣು ತೇವಾማವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಬೆಳೆಗಳು ವೇಗವಾಗಿ ಬೆಳೆದವು. ಅವರು ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಮಾರಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹಣ ಗಳಿಸಿದರು. ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ ನಿಧಿ ಚಿನ್ನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಬಂದ ಹಣವೇ ನಿಜವಾದ ನಿಧಿ ಎಂದು.
ಅಂದಿನಿಂದ ಅವರು ಸೋಮಾರಿತನ ಬಿಟ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.
Moral
ಪರಿಶ್ರಮವೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು.
