ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு நான்கு மகன்கள் இருந்தனர். அவர்கள் மிகவும் சுறுசுறுப்பற்றவர்கள்; எப்போதும் ஏதோ ஒரு வேலையைத் தள்ளிப்போட்டுக் கொண்டே இருப்பார்கள். தங்களது எதிர்காலத்தைப் பற்றிய கவலை அவர்களுக்கு இல்லை.
ஒரு நாள், சோமு தன் மகன்களைத் தனியாக அழைத்தார். அவர் அவர்களிடம், "மகன்களே, நம்முடைய பெரிய வயலில் ஒரு மிகப்பெரிய பொக்கிஷம் புதைந்து கிடக்கிறது. அது தங்கம் மற்றும் விலையுயர்ந்த கற்களால் ஆனது" என்று கூறினார்.
மகன்கள் ஆச்சரியத்தில் உறைந்து போனார்கள். "அப்படியென்றால் அது எங்கே இருக்கிறது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று கேட்டார்கள்.
சோமு மெதுவாக, "எனது வயதான காலத்தினால் எனக்கு சரியாக நினைவில் இல்லை. ஆனால், அந்தப் பெரிய வயலில் எங்கோ ஒரு இடத்தில் அது நிச்சயம் இருக்கும்" என்று கூறிவிட்டுச் சென்றார்.
சில நாட்களிலேயே சோமு உடல்நலம் குன்றி காலமானார். சோமுவின் மறைவுக்குப் பிறகு, அந்தப் பொக்கிஷத்தைக் கண்டெடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசையில் மகன்கள் வயலுக்குச் சென்றனர். அவர்கள் ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் ஆழமாகத் தோண்டத் தொடங்கினர். வெயில் மற்றும் களைப்பைப் பொருட்படுத்தாமல், புதையல் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் நிலத்தைத் தோண்டிக்கொண்டே இருந்தனர்.
பல வாரங்கள் கடந்தன. அவர்களுக்குப் பொன் அல்லது வைரம் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. ஆனால், அவர்கள் நிலத்தை ஆழமாகத் தோண்டியதால், நிலத்தின் அடியில் இருந்த நீர் ஊற்று வெளியே வந்து நிலம் ஈரப்பதத்துடன் மாறியது. நிலம் மிகவும் மென்மையாக மாறியிருந்தது.
அப்போது ஊரின் வயதான ஒரு விவசாயி அங்கு வந்து, "தம்பிகளே, நீங்கள் நிலத்தை மிகச் சிறப்பாகத் தயார் செய்துவிட்டீர்கள்! இப்போது நிலத்தில் தண்ணீர் அதிகமாக இருப்பதால், நீங்கள் விதைகளைத் தூவி பயிரிட்டால் விளைச்சல் மிகச் சிறப்பாக இருக்கும்" என்று கூறினார்.
மகன்கள் யோசித்தனர். தன்னிடம் இருந்த ஒரு சிறிய தங்கக் காசைப் பயன்படுத்தி, அவர்கள் நல்ல தரமான விதைகளை வாங்கினர். நிலம் ஏற்கனவே நன்றாகத் தயார் நிலையில் இருந்ததால், விதைகள் மிக வேகமாக வளர்ந்தன. சில மாதங்களில், அந்த வயல் பசுமையான காய்கறிகளால் நிறைந்தது.
அவர்கள் அந்தப் பயிர்களைச் சந்தையில் விற்று நிறையப் பணம் சம்பாதித்தனர். அப்போதுதான் அவர்களுக்குத் தோன்றியது: 'அப்பா சொன்ன புதையல் அந்தத் தங்கம் அல்ல; நாம் செய்த உழைப்பும், அந்த உழைப்பால் கிடைத்த இந்த வருமானமுமே உண்மையான புதையல்!' என்று. அன்று முதல் அவர்கள் சோம்பேறித்தனத்தைக் கைவிட்டு, கடின உழைப்பாளிகளாக மாறினார்கள்.
பாடம்
கடின உழைப்பே ஒரு மனிதனின் உண்மையான செல்வம்.
