ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಮು ಮತ್ತು ಅವನ ಪತ್ನಿ ಮೀನಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೋಮು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಮೀನಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮನೆಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ಒಬ್ಬ ಸನ್ಯಾಸಿ ಅವರ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದನು. ಸೋಮುವನ್ನು ನೋಡಿ ಸನ್ಯಾಸಿ ಹೇಳಿದನು, 'ಸೋಮು, ಈ ಲೌಕಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾಕೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು, ಆಗ ನಿನಗೆ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.'
ಸೋಮು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಯೋಚಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಮುಖದ ನಗು, ತಮ್ಮ ತೋಟದ ಹೂವುಗಳು, ಮತ್ತು ನೆರೆಹೊರೆಯವರಿಗೆ ಮಾಡುವ ಸಹಾಯದಲ್ಲಿ ತಾನು ಎಷ್ಟು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಅವನು ನೆನೆದನು. ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮಾಡುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ತಪಸ್ಸು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
ಅವನು ಸನ್ಯಾಸಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಸ್ವಾಮಿ, ನಾನು ನನ್ನ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಇತರರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನು ಮಾಡುವುದು ನನಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವಂತನಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಂತರ ಏಕತಾನದಲ್ಲಿ ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಸೋಮುವಿನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಸನ್ಯಾಸಿ ಮೆಚ್ಚಿ ನಕ್ಕನು.
