ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமுவும் அவனது மனைவி மீனாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். சோமு ஒரு கடின உழைப்பாளி, மீனா மிகவும் அன்பானவள். அவர்கள் இருவரும் ஒரு சிறிய தோட்டம் மற்றும் ஒரு சிறிய வீட்டை மிக அழகாகப் பராமரித்து வந்தனர். ஒரு நாள், ஊரில் இருந்த ஒரு முனிவர் வழியாகச் சென்றார். அவர் சோமுவைப் பார்த்து, 'தம்பி, ஏன் இந்த உலகியல் வாழ்க்கையில் மூழ்கி இருக்கிறாய்? எல்லாவற்றையும் துறந்துவிட்டு, என்னுடன் சேர்ந்து காடுகளுக்குச் சென்று தவமிருக்கலாமே? அப்போதுதான் உனக்கு உண்மையான அமைதி கிடைக்கும்' என்றார்.
சோமு சிறிது நேரம் யோசித்தான். அவன் காடுகளுக்குச் சென்று அமைதியாக இருப்பதை விட, தன் மனைவியின் முகத்தில் இருக்கும் புன்னகையையும், தன் தோட்டத்து மலர்களின் வாசனையையும், தான் செய்யும் ஒவ்வொரு நல்ல செயலையும் நினைத்துப் பார்த்தான். அவன் தன் மனைவியைப் பாதுகாப்பதிலும், ஊர் மக்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்வதிலும் ஒரு பெரிய திருப்தியைக் கண்டான்.
அவன் முனிவரிடம் சென்று, 'ஐயா, நான் என் இல்லற வாழ்க்கையில் அறநெறியோடு வாழ்கிறேன். என் மனைவியிடம் அன்பாகவும், பிறருக்குத் தீங்கு செய்யாமலும், கடமைகளைச் சரியாகச் செய்தும் நான் இறைவனைத் தொழுகிறேன். ஒருவன் தன் கடமைகளைச் சரியாகச் செய்து, அறவழியில் குடும்ப வாழ்க்கையை வாழும்போது, தனியாகச் சென்று தவமிருப்பதன் பயன் என்ன? என் இல்லமே எனக்கு ஒரு கோவில்' என்று பணிவுடன் கூறினான். முனிவர் சோமுவின் தெளிவான சிந்தனையைப் பார்த்து புன்னகைத்துச் சென்றார்.
