സമാധാനപരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ സോമുവും ഭാര്യ മീനയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ വളരെ ലളിതമായ ജീവിതമാണ് നയിച്ചിരുന്നത്. സോമു കഠിനാധ്വാനിയായിരുന്നു, മീന സ്നേഹനിധിയായ ഒരു സ്ത്രീയും. ഒരു ദിവസം ഒരു സന്യാസി അവരുടെ വീടിന് മുന്നിലൂടെ നടന്നുപോയി. സോമുവിന്റെ ജീവിതം കണ്ട സന്യാസി പറഞ്ഞു, 'എന്താണ് ഈ ലൗകിക കാര്യങ്ങളിൽ നീ സമയം കളയുന്നത്? എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്റെ കൂടെ വരിക, കാട്ടിൽ പോയി തപസ്സ് ചെയ്യുക. എങ്കിൽ മാത്രമേ നിനക്ക് യഥാർത്ഥ സമാധാനം ലഭിക്കൂ.'
സോമു ആലോചിച്ചു. മീനയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരിയും, തങ്ങളുടെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കുമ്പോൾ ലഭിക്കുന്ന സന്തോഷവും അവൻ ഓർത്തു. തന്റെ കുടുംബത്തോടും സമൂഹത്തോടും ഉള്ള കടമകൾ സത്യസന്ധമായി നിറവേറ്റുന്നതിലൂടെ താൻ വലിയൊരു പുണ്യം നേടുന്നുണ്ടെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവൻ സന്യാസിയോട് പറഞ്ഞു, 'സ്വാമി, ഞാൻ എന്റെ കുടുംബജീവിതത്തിൽ ധർമ്മം പാലിക്കുന്നുണ്ട്. സ്നേഹത്തോടെയും സത്യസന്ധതയോടെയും ജീവിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ലഭിക്കുന്ന സംതൃപ്തി വലുതാണ്. ഒരാൾ തന്റെ കടമകൾ കൃത്യമായി നിർവഹിച്ചുകൊണ്ട് ധർമ്മത്തിൽ ജീവിക്കുമ്പോൾ, പിന്നെ എന്തിനാണ് തനിയെ കാട്ടിൽ പോയി തപസ്സ് ചെയ്യുന്നത്?' സോമുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സന്യാസി പുഞ്ചിരിച്ചു.
