ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಚಿತ್ರಕಾರನಾಗಿದ್ದನು. ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ಕಲೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಜನರು ತನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಇಷ್ಟ. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ತಾನು ದೊಡ್ಡ ಕಲಾವಿದ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನ ಚಿತ್ರಗಳು ಅಷ್ಟೇನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಚಿತ್ರಕಲೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಒಂದು ಸಾಧಾರಣ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ, ತಾನೇ ಗೆಲ್ಲುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಬಂದಾಗ ಅರ್ಜುನ್ ವಿಜಯীಯಾದನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡು ವಿಕ್ರಮ್ ಕೋಪಗೊಂಡು ಅರ್ಜುನ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ, 'ನೀನು ಮೋಸ ಮಾಡಿದ್ದೀಯೆ! ನೀನು ಒಬ್ಬ ಕೆಟ್ಟ ಚಿತ್ರಕಾರ!' ಎಂದು ಕಿರುಚಿದನು.
ಇದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ವಿಕ್ರಮ್ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಮಗನೇ, ಜನರು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅವರಿಂದ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಆ ಕಲೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವವರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವ ಬದಲು, ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ಉತ್ತಮ ಕಲಾವಿದನಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸು' ಎಂದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಕೇವಲ ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ತರಬೇತಿ ನೀಡದೆ, ನಿಜವಾದ ಕಲೆಯ ಕಲಿಯಲು ಶ್ರಮಿಸಿದನು.
