ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் திறமையான ஓவியன். அவனது ஓவியங்கள் பார்ப்பதற்கு உயிரோட்டம் داشتன. அதே கிராமத்தில் வாலிபன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் மற்றவர்கள் தன்னைத் புகழ்ந்து பேச வேண்டும் என்று நினைப்பான். ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டி நடந்தது. கதிர் தனது கடின உழைப்பால் மிக அழகான ஒரு இயற்கை காட்சியை வரைந்தான். ஆனால், வாலிபன் ஒரு சாதாரண ஓவியத்தை வரைந்துவிட்டு, தான் தான் சிறந்தவன் என்று சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டே இருந்தான்.
போட்டியின் முடிவில், கதிரின் ஓவியமே வெற்றி பெற்றது. இதைக் கண்ட வாலிபன் மிகுந்த கோபமடைந்தான். அவன் கதிரிடம் சென்று, 'நீ என்னை ஏமாற்றிவிட்டாய்! நீ ஒரு மோசமான ஓவியன்!' என்று கத்திக் குறைகண்டான். கதிர் அமைதியாக இருந்தான். கிராமத்து பெரியவர் ஒருவர் இதைப் பார்த்தார். அவர் வாலிபனிடம் மென்மையாகச் சொன்னார், 'தம்பி, மற்றவர்கள் உன்னைத் தரம் தாழ்வாகக் கருதுவதற்குக் காரணம் அவர்கள் அல்ல, உன் திறமையின்மைதான். உன்னால் புகழடைய முடியாத போது, உன்னைத் தரம் தாழ்த்தியவர்களைப் பார்த்து வருந்துவதை விட, உன்னால் ஏன் புகழடைய முடியவில்லை என்று யோசித்து உன்னை நீயே திருத்திக் கொள்ள வேண்டும்.' வாலிபன் தன் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்தான். புகழுக்காகத் துடிக்காமல், திறமைக்காக உழைக்கத் தொடங்கினான்.
