ಪರ್ವತಗಳ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅರುಣ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ತಾತ ಒಬ್ಬ ಜ್ಞಾನಿ. ಒಂದು ದಿನ, ಅರುಣ್ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಿದರೂ, ಆ ಚಿಟ್ಟೆ ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ತಾತ ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಅರುಣ್, ನೀನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುತ್ತಿರುವುದು ಸುಂದರವಾದದ್ದು, ಆದರೆ ಅದು ಕ್ಷಣಿಕವಾದುದು. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಚಿಟ್ಟೆ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ, ನೀನು ಮತ್ತೆ ಬೇರೊಂದನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುತ್ತೀಯೆ."
ಅರುಣ್ ಕೇಳಿದನು, "ಹಾಗಾದರೆ ನಾವು ಏನನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು ತಾತ?"
ತಾತ ಅವನನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಕೆರೆಯ ಬಳಿ ಕರೆದೊಯ್ದರು. "ಈ ಕೆರೆಯ ನೀರು ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಿನಗೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಲೋಕದ ಸುಖಗಳು ಆ ಚಿಟ್ಟೆಯಂತೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ಅಂತರಾತ್ಮದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರೆ, ನೀನು ಈ ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಲುಕುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಎಂದಿಗೂ ಮರಳಿ ಬರದಂತಹ, ಶಾಶ್ವತವಾದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆ."
ಅಂದಿನಿಂದ ಅರುಣ್ ಕೇವಲ ಲೌಕಿಕ ಸುಖಗಳಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸದೆ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣಗಳಿಗಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಯಿತು.
