മലനിരകൾക്കിടയിലുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലൻ തന്റെ മുത്തശ്ശനോടൊപ്പം താമസിച്ചിരുന്നു. മുത്തശ്ശൻ വളരെ ജ്ഞാനിയായ ഒരാളായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, അർജുൻ ഒരു മനോഹരമായ ചിത്രശലഭത്തെ പിടിക്കാൻ ഓടുകയായിരുന്നു. അവൻ എത്ര വേഗത്തിൽ ഓടിയാലും ആ ശലഭം അവന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും പറന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മുത്തശ്ശൻ ഇത് കണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അർജുനേ, നീ പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മനോഹരമായ ഒന്നാണ്, പക്ഷേ അത് താൽക്കാലികമാണ്. സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ ആ ശലഭം പോകും, നീ മറ്റൊന്നിന് പിന്നാലെ ഓടും."
അർജുൻ ചോദിച്ചു, "എങ്കിൽ നമ്മൾ എന്തിനെയാണ് തേടേണ്ടത് മുത്തശ്ശാ?"
മുത്തശ്ശൻ അവനെ ഒരു ശാന്തമായ കുളത്തിനരികിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. "ഈ കുളം ശാന്തമായിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ നിനക്ക് നിന്റെ മുഖം അതിൽ കാണാൻ കഴിയൂ. ഈ ലോകത്തിലെ സന്തോഷങ്ങൾ ആ ശലഭത്തെപ്പോലെയാണ്; അവ വന്നുപോകുന്നവയാണ്. എന്നാൽ നീ നിന്റെ ഉള്ളിലെ സത്യത്തെയും, ആ പരമമായ സമാധാനത്തെയും തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ, നീ ഈ ലോകത്തിന്റെ ചക്രവ്യൂഹങ്ങളിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും അകപ്പെടുകയില്ല. നീ ഒരിക്കലും മടങ്ങിവരാത്ത, ശാശ്വതമായ ഒരു പാത കണ്ടെത്തും."
അന്ന് മുതൽ അർജുൻ വെറും കളിപ്പാട്ടങ്ങൾക്കോ താൽക്കാലിക സന്തോഷങ്ങൾക്കോ പിന്നാലെ പോകാതെ, നല്ല അറിവിനും സത്യത്തിനും വേണ്ടി പരിശ്രമിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായി.
