ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனது தாத்தா ஒரு ஞானி. ஒரு நாள், இளமாறன் ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சியைக் கையில் பிடிக்க முயன்றான். அது பறந்து சென்றது, அவன் மீண்டும் துரத்தினான். ஆனால், அது ஒருபோதும் அவனிடம் தங்குவதில்லை.
தாத்தா இதைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டே சொன்னார், "இளமாறா, இந்த வண்ணத்துப் பூச்சிக்குத் தெரியாத ஒன்றை நீ தேடுகிறாய். அது இந்த உலகத்தின் அழகு. ஆனால், இந்த அழகு எப்போதும் நிலைப்பதில்லை. ஒரு நாள் இது மறைந்துவிடும்."
இளமாறன் குழப்பத்துடன் கேட்டான், "அப்படியென்றால் நாம் எதைத் தேட வேண்டும் தாத்தா?"
தாத்தா அவனை ஒரு அமைதியான குளத்தின் அருகில் அழைத்துச் சென்றார். "இந்தக் குளம் அமைதியாக இருக்கும்போதுதான் நீயும் உன் முகத்தையும் இதில் பார்க்க முடியும். உலகம் என்பது ஒரு மாயை போன்றது. ஆசை, கோபம், பயம் எனப் பல விஷயங்கள் நம்மைத் திசைதிருப்பும். ஆனால், நீ உண்மையான அன்பையும், இறைவனையும், உனக்குள் இருக்கும் உண்மையான அமைதியையும் கண்டுகொண்டால், நீ ஒருபோதும் மீண்டும் இந்தத் தடுமாற்றமான உலகத்திற்குத் திரும்பி வரமாட்டாய். நீ ஒருபோதும் அழியாத பாதையை அடைந்துவிடுவாய்."
இளமாறன் அன்று முதல் வெறும் விளையாட்டுப் பொருட்களுக்காகவோ அல்லது தற்காலிக மகிழ்ச்சிக்காகவோ ஏங்காமல், நல்ல பண்புகளையும் உண்மையான அறிவையும் தேடத் தொடங்கினான். அவன் உள்ளம் அமைதியடைந்தது.
