ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು: ಇತರರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವುದು. ಒಂದು ದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರವಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರವಿ ಒಂದು ಗೆರೆ ತಪ್ಪು ಹಾಕಿದನು. ಇದನ್ನು ಕಂಡ ಕವಿನ್, 'ರವಿ, ನಿನಗೆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವುದೇ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ? ಎಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಚಿತ್ರ!' ಎಂದು ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕನು. ರವಿ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದನು.
ಅಂದು ಸಂಜೆ ಕವಿನ ಅಜ್ಜ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಹಳೆಯ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಕನ್ನಡಿಯಿತ್ತು. 'ಕವಿನ್, ಇದು ಮಾಂತ್ರಿಕ ಕನ್ನಡಿ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾರು ನೋಡಿದರೂ ಅವರ ತಪ್ಪುಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ,' ಎಂದು ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದರು. ಕವಿನ್ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟನು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧರು ಕಸವನ್ನು ರಸ್ತೆಗೆ ಎಸೆಯುವುದನ್ನು ಕವಿನ್ ನೋಡಿದನು. ಕನ್ನಡಿಯ ಮೂಲಕ ನೋಡಿದಾಗ ಆ ವೃದ್ಧರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ ಕಂಡಿತು. ಕವಿನ್ ನಕ್ಕನು. ಆದರೆ ನಂತರ ಅವನು ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ ಇರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದನು! ಅದು ಅವನು ಇತರರನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಬಂದ ಕಲೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಬೇರೆಯವರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವಾಗ ತನ್ನಲ್ಲಿರುವ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪನ್ನು ತಾನು ಗಮನಿಸದೆ ಹೋಗಿದ್ದೆನೆಂದು ಕವಿನ್ಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕವಿನ್ ಇತರರನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದನು. ಬದಲಾಗಿ, ತನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಾನೇ ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ಇತರರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
