മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ തെറ്റുകൾ കണ്ടുപിടിച്ച് അവരെ പരിഹസിക്കുന്ന ഒരു ശീലം അവനുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ക്ലാസ്സിൽ വെച്ച് അവന്റെ കൂട്ടുകാരനായ രവി ഒരു ചിത്രം വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു. രവി ഒരു വര തെറ്റിച്ചപ്പോൾ കവിൻ ഉറക്കെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'രവി, നിനക്ക് ഒരു ചിത്രം പോലും ശരിയായി വരയ്ക്കാൻ അറിയില്ലേ!' രവി സങ്കടത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം കവിന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവന് ഒരു പഴയ മരപ്പെട്ടിയും അതിനുള്ളിൽ ഒരു കണ്ണാടിയും നൽകി. 'കവിൻ, ഇതൊരു മാന്ത്രിക കണ്ണാടിയാണ്. ഇതിൽ നോക്കുന്നവരുടെ തെറ്റുകൾ മാത്രമേ ഇതിൽ കാണാൻ കഴിയൂ,' മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു. കവിൻ അത്ഭുതത്തോടെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. വഴിയിൽ ഒരു വൃദ്ധൻ ഒരു മാലിന്യം റോഡിൽ ഇടുന്നത് അവൻ കണ്ടു. കണ്ണാടിയിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ ആ വൃദ്ധന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കറുത്ത പാട് കാണാം. കവിൻ ചിരിച്ചു. എന്നാൽ കൗതുകം തോന്നി അവൻ കണ്ണാടിയിൽ സ്വന്തം മുഖം നോക്കി. കവിൻ ഞെട്ടിപ്പോയി! അവന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു കറുത്ത പാടുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ പരിഹസിച്ചതുകൊണ്ട് ഉണ്ടായ പാടായിരുന്നു അത്.
മറ്റുള്ളവരുടെ കുറവുകൾ മാത്രം നോക്കിയപ്പോൾ സ്വന്തം ഉള്ളിലെ കുറവുകൾ താൻ കാണാതെ പോയെന്ന് കവിൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അന്നുമുതൽ കവിൻ മറ്റുള്ളവരെ പരിഹസിക്കുന്നത് നിർത്തി. പകരം, സ്വന്തം തെറ്റുകൾ തിരുത്തിക്കൊണ്ട് മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ അവൻ പഠിച്ചു.
