ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கவின் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. மற்றவர்கள் செய்யும் தவறுகளைக் கண்டுபிடித்து அவர்களைக் கேலி செய்வதில் அவனுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி. ஒருநாள், பள்ளியில் அவனது நண்பன் ரவி ஒரு ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருந்தான். ரவி காகிதத்தில் ஒரு கோடு தவறாக வரைந்ததைக் கண்ட கவின், 'ரவி, உனக்குக் கூட வரையத் தெரியவில்லையா? எவ்வளவு மோசமான படம்!' என்று சத்தமாகச் சிரித்தான். ரவி வருத்தத்துடன் தலைகுனிந்தான்.
அன்று மாலை, கவினின் தாத்தா அவனிடம் ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைக் கொடுத்தார். அதில் ஒரு விசித்திரமான கண்ணாடி இருந்தது. 'கவின், இது ஒரு மாயக் கண்ணாடி. இதில் நீ யாரைப் பார்த்தாலும், அவர்கள் செய்யும் தவறு மட்டும் தான் தெரியும்' என்றார் தாத்தா. கவின் ஆர்வத்துடன் வீட்டிற்குச் சென்றான். வழியில் அவன் பார்த்த ஒரு பெரியவர் கீழே ஒரு குப்பையைத் தூக்கி எறிவதைக் கண்டான். கண்ணாடியைப் பார்த்ததும், அந்தப் பெரியவரின் முகத்தில் ஒரு பெரிய கறை தெரிந்தது. கவின் சிரித்தான். ஆனால், அடுத்த நிமிடம் அவன் கண்ணாடியில் தன் முகத்தைப் பார்த்தான். ஆச்சரியம்! கண்ணாடியில் கவினின் முகத்தில் ஒரு பெரிய கருப்புப் புள்ளி தெரிந்தது. அது அவன் மற்றவர்களைக் கேலி செய்ததால் ஏற்பட்ட கறை.
கவின் அதிர்ந்து போனான். தான் மற்றவர்களின் குறைகளைத் தேடித் தேடிச் சொல்லியபோது, தன் உள்ளத்தில் எவ்வளவு பெரிய குறையை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல், கவின் மற்றவர்களைக் குறை சொல்வதை நிறுத்திவிட்டான். மாறாக, தான் செய்யும் தவறுகளைச் சரி செய்துகொண்டு, மற்றவர்களுக்குத் தேவையான உதவியைச் செய்யத் தொடங்கினான். கிராமமே அவனது மாற்றத்தைக் கண்டு வியந்தது.
