ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಕವಿನ್ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಭಾವನೆ ಇತ್ತು; ತಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜ್ಞಾನಿ ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ಶಿಸ್ತಿನವರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಕವಿನ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನ ಜೊತೆ ಬೆರೆಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಓದಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುವ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಕವಿನ ತಂದೆ ಒಂದು ಮುಖ್ಯವಾದ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಕವಿನನ್ನು ಕರೆದರು. ಆಗಲೇ ವಿಕ್ರಮ್ ಬಂದು, "ಏನಿದು ಕೆಲಸ? ಬಾರೋ, ನಾವು ಆಟವಾಡೋಣ!" ಎಂದು ಕರೆಯಿಸಿದನು. ಕವಿನ್ ಮೊದಲು ಹಿಂಜರಿದರೂ, ವಿಕ್ರಮನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಆಟವಾಡಲು ಹೋದನು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಕವಿನ ತಂದೆಗೆ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಕವಿನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಯಿತು.
ಸಂಜೆ ಕವಿನ ಅಜ್ಜ ಅವನನ್ನು ಕರೆದು ಹೇಳಿದರು, "ಕವಿನ್, ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ನೀನು ಭಾವಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ನಿಜವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯು ನೀನು ಬೆರೆಯುವ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮೂಲಕ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ವಿಕ್ರಮ್ನಂತಹ ಸ್ನೇಹಿತರು ನಿನ್ನನ್ನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರು ನಿನ್ನನ್ನು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ." ಕವಿನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಉತ್ತಮ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡನು.
