ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ കവിൻ എന്ന മിടുക്കനായ ഒരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. കവിൻ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നു, പക്ഷേ അവന് ഒരു കുഴപ്പമുണ്ടായിരുന്നു; താൻ മറ്റുള്ളവരേക്കാൾ വലിയ ബുദ്ധിമാനാണെന്ന് അവൻ എപ്പോഴും കരുതിയിരുന്നു. അവന്റെ കൂട്ടുകാർ എല്ലാവരും നല്ല സ്വഭാവക്കാരായിരുന്നു. എന്നാൽ, പതുക്കെ കവിൻ വിക്രം എന്ന കുട്ടിയുമായി കൂട്ടുകൂടാൻ തുടങ്ങി. വിക്രം പഠനത്തിൽ താല്പര്യമില്ലാത്തവനും എപ്പോഴും കുസൃതികൾ കാട്ടുന്നവനുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം കവിന്റെ അച്ഛൻ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട ജോലിക്ക് കവിനെ വിളിച്ചു. എന്നാൽ വിക്രം അവനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "എന്തിനാ ഈ പണി? നമുക്ക് കളിക്കാൻ പോകാം!" കവിൻ ആദ്യം മടിച്ചുനിന്നെങ്കിലും, വിക്രത്തിന്റെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് കളിക്കാൻ പോയി. കവിൻ സഹായിക്കാത്തതുകൊണ്ട് അച്ഛന് ആ ജോലി പൂർത്തിയാക്കാൻ വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിട്ടു. ഇതിൽ കവിന് വലിയ വിഷമം തോന്നി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം കവിന്റെ മുത്തച്ഛൻ അവനോട് പറഞ്ഞു, "കവിൻ, നിന്റെ ബുദ്ധി നിന്റെ ഉള്ളിലാണെന്ന് നീ വിചാരിക്കുന്നുണ്ടാകാം. എന്നാൽ നീ ആരുമായി കൂട്ടുകൂടുന്നുവോ, അവരാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ ബുദ്ധി. വിക്രനെപ്പോലെയുള്ളവർ നിന്നെ തെറ്റായ വഴിക്ക് നയിക്കും. നല്ല കൂട്ടുകാർ നിന്നെ ശരിയായ വഴിയിൽ നടത്തും." കവിൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അവൻ പഴയ നല്ല കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ ബുദ്ധിയും സ്വഭാവവും വീണ്ടും തിളങ്ങി.
