ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ದಯಾಮಯಿ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ದುಃಖದಿಂದ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ನೋಡಿದನು. ರೋಹನ್ನ ಸಾಕು ನಾಯಿಮರಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು. ರೋಹನ್ನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಅರ್ಜುನ್ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಉಳಿತಾಯದ ಹಣವನ್ನು ಬಳಸಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಆಟದ ನಾಯಿಯನ್ನು ತಂದು ರೋಹನ್ಗೆ ನೀಡಿದನು.
ಆದರೆ ಆಟದ ನಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ರೋಹನ್ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಬದಲಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಜೋರಾಗಿ ಅಳತೊಡಗಿದನು. ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಬೇಸರವಾಯಿತು. 'ನಾನು ಇಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆವು, ಆದರೂ ಅವನು ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು.
ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧೆ ಅರ್ಜುನ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ನೀನು ಒಂದು ವಿಷಯ ಮರೆತಿದ್ದೆ. ರೋಹನ್ಗೆ ಈಗ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಆಟದ ನಾಯಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ನೈಜ ನಾಯಿಮರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಸಹಾಯ. ಜನರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಮಾಡುವ ಸಹಾಯವು ಅವರಿಗೆ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.'
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಮರುದಿನ ಅವನು ರೋಹನ್ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ನಾಯಿಮರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟನು. ಕೊನೆಗೆ ಅವರಿಗೆ ನಾಯಿಮರಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ರೋಹನ್ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟನು. ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಾಗ ಮೊದಲು ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ಕಲಿತನು.
