ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், மற்றவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்று எப்போதும் நினைப்பான். ஒரு நாள், அவனது நண்பன் முகிலன் மிகவும் சோகமாக அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்தான். முகிலனின் நாய்க்குட்டி காணாமல் போய்விட்டது. கதிர் உடனே, 'கவலைப்படாதே முகிலன், நான் உனக்கு ஒரு பெரிய பரிசு வாங்கித் தருகிறேன், அப்போதே உன் சோகம் போய்விடும்!' என்று கூறி, தன் சேமிப்புப் பணத்தைக் கொண்டு ஒரு அழகான பொம்மை நாயை வாங்கிக் கொடுத்தான்.
முகிலன் அந்தப் பொம்மையைப் பார்த்தான், ஆனால் அவனது முகம் மலரவில்லை. மாறாக, அவன் இன்னும் அதிகமாக அழுதான். கதிர் குழப்பமடைந்தான். 'நான் இவ்வளவு நல்ல விஷயம் செய்தேனே, ஏன் அவன் இன்னும் அழுகிறான்?' என்று அவனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. அப்போது அங்கிருந்த பெரியவர் ஒருவர் கதிரிடம் வந்து, 'கதிர், நீ செய்த செயல் நல்லதுதான். ஆனால், முகிலன் இப்போது ஒரு பொம்மையை விரும்பவில்லை, அவன் தன் உண்மையான நண்பனான நாய்க்குட்டியின் அன்பைத் தேடுகிறான். ஒருவரின் மனநிலையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் செய்யும் உதவி, சில நேரங்களில் அவர்களுக்குத் தேவையில்லாத ஒன்றாக மாறிவிடும்' என்றார்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், அவன் முகிலனுடன் சேர்ந்து அந்த நாய்க்குட்டியைத் தேடி அலைந்தான். இறுதியில், நாய்க்குட்டி ஒரு புதருக்குள் சிக்கியிருப்பதை இருவரும் கண்டுபிடித்தனர். முகிலன் தன் நாய்க்குட்டியைத் தழுவிக்கொண்டு மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான். அப்போதுதான் கதிர் புரிந்துகொண்டான்: உதவி என்பது வெறும் பொருளைத் தருவதல்ல, அது மற்றவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்வதே!
