ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ರವಿ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ ತುಂಬಾ ಶ್ರಮಜೀವಿ, ಆದರೆ ರವಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿ ಮಲಗುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಮುಖಂಡರು ಅವರಿಗೆ ತಲಾ ಒಂದು ಎಕರೆ ಖಾಲಿ ಜಮೀನನ್ನು ನೀಡಿದರು. 'ನೀವು ಎಷ್ಟು ಬೆವರು ಸುರಿಸುತ್ತೀರೋ ಅಷ್ಟು ಬೆಳೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು.
ಅಜಯ್ ಪ್ರತಿದಿನ ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಎದ್ದು ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ನೀರು ಹಾಯಿಸಿ, ಗಿಡಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ರವಿ ಮಾತ್ರ, 'ನಾಳೆ ನೋಡೋಣ, ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಲಗೋಣ' ಎಂದು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ರವಿಯ ಜಮೀನಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಕಳೆಗಳು ಮತ್ತು ಮುಳ್ಳುಗಳು ಬೆಳೆದವು.
ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ನಂತರ, ಅಜಯ್ನ ಹೊಲವು ಹಸಿರಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ಬಣ್ಣದ ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವನು ಉತ್ತಮ ಲಾಭ ಗಳಿಸಿದನು. ಆದರೆ ರವಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಜಯ್ ರವಿಗೆ ಹೇಳಿದನು, 'ಗೆಳೆಯಾ, ಸೋಮಾರಿತನ ಬಡತನವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಪರಿಶ್ರಮವು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.' ರವಿ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು.
