ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன்; மாறன் எப்போதும் தூக்கத்திலும் சோம்பலிலும் இருப்பான். ஒருமுறை கிராமத்துத் தலைவர் இருவருக்கும் தலா ஒரு ஏக்கர் தரிசு நிலத்தைக் கொடுத்தார். 'இதில் நீங்கள் எதை வேண்டுமானாலும் பயிரிடலாம், ஆனால் விளைச்சல் உங்கள் கையில்' என்றார்.
கதிர் உடனே வேலையில் இறங்கினான். காலையில் சூரியன் உதிக்கும் முன்பே நிலத்திற்குச் சென்று களை எடுப்பான், நீர் பாய்ச்சுவான், செடிகளைப் பாதுகாப்பான். வெயில் அடித்தாலும், மழை பெய்தாலும் அவன் விடவில்லை. மாறன் மட்டும், 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம், இப்போது தூங்குவோம்' என்று சொல்லிக்கொண்டே படுத்திருந்தான். நிலத்தில் புற்கள் வளர்ந்தன, ஆனால் பயிர்கள் வளரவில்லை.
சில மாதங்கள் கழித்து, கதிரின் நிலம் பச்சைப்பசேல் என பயிர்களால் நிறைந்திருந்தது. மாறனின் நிலமோ முட்செடிகளால் நிறைந்து காணப்பட்டது. கதிர் அறுவடை செய்த தானியங்களை விற்று நிறையப் பணம் சம்பாதித்தான். மாறன் பசியால் வாடியபோது, கதிர் அவனிடம் சென்று சொன்னான், 'நண்பா, நிலம் தானாகப் பலன் தராது. நாம் வியர்வை சிந்துபவர்களுக்கே மகாலட்சுமி அருள் செய்வாள். சோம்பேறியாக இருந்தால் வறுமைதான் துணை வரும்.' மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து, அடுத்த முறை கடினமாக உழைக்கத் தொடங்கினான்.
