ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಗುಡ್ಡಗಾಡು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ತಂದೆ ಆ ದೇಶದ ರಾಜನ ಮಂತ್ರಿಗಳಲ್ಲೊಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರು. ಆ ರಾಜನು ತುಂಬಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ, ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಕೋಪಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು. ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೂ ರಾಜನು ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ರಾಜನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ನೋಡಿದನು. ಭಯಗೊಂಡ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು, "ತಂದೆಯೇ, ರಾಜನು ಇಷ್ಟು ಕೋಪಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ ನೀವು ಹೇಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ? ಅವರು ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಬಹುದು ಅಲ್ಲವೇ?"
ಅವನ ತಂದೆ ಒಂದು ಹಣತೆಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿ ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಅರ್ಜುನ್, ಈ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನೋಡು. ನೀನು ಬೆಂಕಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೆ ಕೈ ಸುಟ್ಟುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ತುಂಬಾ ದೂರ ಹೋದರೆ ಅದರ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಅನುಭವ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ಮಂತ್ರಿಯು ರಾಜನ ಬಳಿ ಇರುವಾಗ ಬೆಂಕಿಯ ಹತ್ತಿರ ಇರುವವನಂತೆ ಇರಬೇಕು. ಬೆಂಕಿ ಸುಡದಷ್ಟು ದೂರವಿರಬೇಕು, ಆದರೆ ಬೆಳಕು ಸಿಗುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರವಿರಬೇಕು. ಅಂದರೆ, ವಿವೇಕದಿಂದ ಸರಿಯಾದ ಅಂತರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು."
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ರಾಜನು ಒಂದು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅತೀವ ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ತಂದೆ ಬಹಳ ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ರಾಜನಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರು. ರಾಜನ ಕೋಪ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಅಂತರ ಮತ್ತು ವಿವೇಕದಿಂದ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ಅಂದು ಕಲಿತನು.
