ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் அந்த நாட்டின் மன்னனின் அமைச்சர்களில் ஒருவரின் மகனாக வளர்ந்தான். ஒருமுறை, அந்த நாட்டின் மன்னன் மிகுந்த கோபக்காரனாகவும், எதற்கெடுத்தாலும் போர் புரியத் துடிப்பவனாகவும் இருந்தான். இளங்கோவின் தந்தை, மன்னரின் அருகில் பணிபுரிந்து வந்தபோது, ஒருமுறை மன்னர் ஒரு சிறிய தவறுக்காகக் கோபப்பட்டு, அமைச்சரைத் திட்டியது இளங்கோ பார்த்தான்.
அன்று இரவு, இளங்கோ தன் தந்தையிடம் கேட்டான், "அப்பா, மன்னர் இவ்வளவு கோபமாக இருக்கும்போது, நீங்கள் எப்படி அமைதியாக இருக்கிறீர்கள்? அவர் எப்போது வேண்டுமானாலும் வெடிக்கலாம் அல்லவா?"
அவன் தந்தை புன்னகைத்து, ஒரு சிறிய விளக்கைச் சுடர்விட்டான். "இளங்கோ, நெருப்பிற்கு மிக அருகில் சென்றால் கருகிவிடுவோம், அதே சமயம் நெருப்பிற்கு மிகத் தூரத்தில் இருந்தால் வெளிச்சமும் வெப்பமும் கிடைக்காது. ஒரு சிறந்த அமைச்சர் அல்லது ஒரு சிறந்த மனிதன், மன்னரின் கோபத்தை நெருப்பு போலக் கருதி, அதற்கு மிக அருகில் சென்று தன்னைத் தழுவிக்கொள்ளக் கூடாது, அதே சமயம் மன்னரின் அதிகாரத்திலிருந்து விலகித் தனிமையில் இருக்கவும் கூடாது. சரியான இடைவெளியைப் பேணி, மரியாதையுடனும் விவேகத்துடனும் செயல்பட வேண்டும்," என்றார்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு, மன்னர் ஒரு முக்கியமான முடிவை எடுக்கும்போது, இளங்கோவின் தந்தை மிகவும் நிதானமாகவும், மன்னரின் கோபத்தைத் தூண்டாத வகையிலும் தனது ஆலோசனையை வழங்கினார். மன்னர் அந்த ஆலோசனையை ஏற்றுக்கொண்டார். இளங்கோ அன்று புரிந்துகொண்டான்: அதிகாரமும் கோபமும் கொண்டவர்களிடம் பழகும்போது, விவேகம் என்பது ஒரு பாதுகாப்பான தூரத்தைப் பேணுவதே.
