ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಲಿಯೋ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಅವನಿಗೆ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಲಿಯೋ ಅಚಾತುರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ನೆಚ್ಚಿನ ಗಾಜಿನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳಿ ಒಡೆದು ಹಾಕಿದನು. ಹೆದರಿದ ಲಿಯೋ ತಕ್ಷಣವೇ, 'ನಾನು ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮ, ಬೆಕ್ಕು ತട്ടി ಹಾಕಿತು!' ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು.
ತಾಯಿ ಬಂದಾಗ ಲಿಯೋ ತಾನು ಏನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲದಂತೆ ನಟಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಅತ್ತಿತ್ತ ಓಡುತ್ತಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಮುಖವು ಬಿಳಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಅವನ ತಂದೆ, 'ಲಿಯೋ, ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಈ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲು' ಎಂದರು. ಲಿಯೋ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಾಗ, ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ನೋವು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ತಂದೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, 'ಲಿಯೋ, ಕನ್ನಡಿಯು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಿನ್ನ ಮುಖವು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ನೀನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನಿನ್ನ ಮುಖ ನಿನ್ನ ಭಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ.' ಲಿಯೋ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅಳತೊಡಗಿದನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
