ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுட்டித்தனம் கொண்டவன், ஆனால் அவ்வப்போது மற்றவர்களிடம் பொய் சொல்லும் பழக்கம் அவனுக்கு இருந்தது. ஒரு நாள், கவினின் அம்மா ஒரு அழகான கண்ணாடித் தட்டுவை மேஜையில் வைத்திருந்தார். கவின் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, தெரியாமல் அந்தத் தட்டைத் தட்டி உடைத்துவிட்டான். பயந்துபோன கவின், 'நான் அதைத் தொடவே இல்லை, பூனை தான் தட்டிவிட்டது' என்று பொய் சொன்னான்.
அவன் அம்மாவிடம் சென்றபோது, கவின் முகத்தில் ஒருவித பதற்றமும், குற்ற உணர்ச்சியும் தெரிந்தது. அவன் வாய் 'நான் பொய் சொல்லவில்லை' என்று சொன்னாலும், அவனது கண்கள் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தன, நெற்றி வியர்த்தது. கவினின் அப்பா இதைக் கவனித்தார். அவர் கவினை அழைத்து, 'கவின், கண்ணாடி முன்னால் நில்லுங்கள்' என்றார். கவின் கண்ணாடியின் முன் நின்றான். அவனது முகம் மிகவும் வாடியும், பயத்துடனும் காணப்பட்டது.
அப்பா மென்மையாகச் சொன்னார், 'கவின், கண்ணாடி முன்னால் நாம் எப்படித் தெரியுமோ, அதேபோலத்தான் நம் மனமும். நீ உள்ளுக்குள் பயந்துக் கொண்டிருந்ததால், உன் முகம் அதை அப்படியே காட்டுகிறது. பொய் சொல்லும்போது உன் இதயம் துடிப்பதை உன் முகம் மறைக்க முடியாது.' கவின் தன் தவறை உணர்ந்து அழுதான். அவன் உண்மையைச் சொல்லி மன்னிப்பு கேட்டான். அன்று முதல், அவன் எதையும் மறைக்காமல் உண்மையாக இருக்கப் பழகிக்கொண்டான்.
