ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ತಂದೆ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಕೆಲವು ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, 'ಇದನ್ನು ಇವತ್ತಿನವರೆಗೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಡು, ಯಾರೂ ತಿನ್ನಬೇಡ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟುಹೋದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಅವನ ಗೆಳತಿ ಮಾಯಾ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಳು. ಮಾಯಾ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದಳು. ಅರ್ಜುನ್ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ತಿಂದುಬಿಡಬಹುದು ಎಂಬ ಆತಂಕವಿತ್ತು. ಅವನು ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಗೊಂದಲ ಮತ್ತು ಆತಂಕದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಸಂಜೆ ತಂದೆ ಬೇಗನೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದರು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರೂ, ತಂದೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸಿಹಿತಿಂಡಿಯ ಡಬ್ಬದ ಕಡೆಗೆ ಅಲೆದಾಡಿದವು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಂಕೋಚವಿತ್ತು. ತಂದೆ ಕೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಸರಿ ಇದ್ದೀಯಾ?' 'ಹೌದು ತಂದೆ, ನಾನು ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೇನೆ' ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ಸಣ್ಣ ಬದಲಾವಣೆ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿನ ನೋಟವನ್ನು ಕಂಡು ತಂದೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮುಖವೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಂದೆಗೆ ತಿಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.
