ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுட்டித்தனமானவன், ஆனால் எதையும் சரியாகப் புரிந்து கொள்ள மாட்டான். ஒரு நாள், அவனது தந்தை ஒரு பெரிய வணிகர். தந்தை ஒரு முக்கியமான கூட்டத்திற்குச் செல்லும் முன், கதிருக்கு ஒரு பாத்திரத்தில் நிறைய இனிப்புகளைக் கொடுத்து, 'இதை நீ இன்று யாரிடமும் பகிர்ந்து கொள்ளக்கூடாது, அமைதியாகப் பாதுகாத்து வைத்துக்கொள்' என்று கூறிவிட்டுச் சென்றார்.
கதிர் அந்த இனிப்புகளைச் சாப்பிட்டுவிடக் கூடாது என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தான். ஆனால், சிறிது நேரத்தில் அவனது நண்பன் நிலவன் அங்கு வந்தான். நிலவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான். அவன் கதிருக்கு ஒரு அழகான மரப்பொம்மையைக் கொண்டு வந்தான். கதிர் அந்தப் பொம்மையைப் பார்த்ததும் அவனது கண்கள் மின்னின, முகம் மலர்ந்தது. ஆனால், அவனது உள்ளம் அந்த இனிப்புகளைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருந்தது.
அப்போது, கதிருக்குத் தெரியாமல் அவனது தந்தை மீண்டும் வீட்டிற்கு வந்தார். கதிர் பொம்மையுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தாலும், அவனது முகம் ஒருவித பதற்றத்தையும், ஏதோ ஒன்றை மறைக்க முயலும் தயக்கத்தையும் காட்டியது. தந்தை கதிருக்கு அருகில் வந்து, 'கதிர், நீ மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாயா?' என்று கேட்டார். கதிர் 'ஆம் அப்பா' என்று சொன்னான், ஆனால் அவனது முகத்தில் இருந்த அந்தச் சிறு தயக்கம் மற்றும் கண்கள் காட்டிய பதற்றம், அவன் ஏதோ ஒன்றை மறைக்கிறான் என்பதைத் தந்தை எளிதில் புரிந்துகொள்ள வைத்தது. கதிர் அந்த இனிப்புகளைச் சாப்பிட்டுவிடவில்லை, ஆனால் அதைத் தப்பாமல் தந்தை கேட்டார். கதிரின் முகம் அவனது உண்மையான நிலையைத் தந்தைக்கும் நிலவனுக்கும் சொல்லிக் கொடுத்துவிட்டது.
