ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಧೀರ ಸೇನಾಪತಿ ಇದ್ದನು. ಎಂತಹ ಕಠಿಣ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲೂ ಎದೆಗುಂದದೆ ಹೋರಾಡುವುದು ಅವನ ಗುಣವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಬಾರಿ, ರೌದ್ರ ಎಂಬ ಶತ್ರು ರಾಜನು ವಿಕ್ರಮ್ನ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿದನು. ಇಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯಿತು. ಯುದ್ಧದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ರೌದ್ರನನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದನು.
ಸೋತ ರೌದ್ರನು ಕುದುರೆಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದನು, ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಗಾಯವಾಗಿತ್ತು. ನೋವಿನಿಂದ ಅವನು ಹಲುಬುತ್ತಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ನ ಸೈನಿಕರು, "ಸೇನಾಪತಿಯೇ, ಇವನು ನಮ್ಮ ಶತ್ರು, ಇವನನ್ನು ಈಗಲೇ ಕೊಂದು ನಿಮ್ಮ ಶೌರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದರು.
ಆದರೆ ವಿಕ್ರಮ್ ರೌದ್ರನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಭಯ ಮತ್ತು ನೋವು ಮಾತ್ರವಿತ್ತು. ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವುದು ಶೌರ್ಯದ ಒಂದು ಭಾಗ ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಸೋತ ಶತ್ರುವಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ನಿಜವಾದ ಶೌರ್ಯ ಎಂದು ಅವನು ನಂಬಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಕೆಳಗಿಟ್ಟನು. "ಇವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬೇಡಿ, ಇವನ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಮದ್ದು ನೀಡಿ," ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿದನು.
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ವೈದ್ಯರ ಮೂಲಕ ರೌದ್ರನಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿಸಿದನು ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ರೌದ್ರನು ಗುಣಮುಖನಾದ ಮೇಲೆ ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ಕೇಳಿದನು, "ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದರೂ ನೀವು ಯಾಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿದಿರಿ?"
ವಿಕ್ರಮ್ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, "ಶತ್ರುವನ್ನು ಸೋಲಿಸುವುದು ಶೌರ್ಯ, ಆದರೆ ಸೋತವನಿಗೆ ಉಪಕಾರ ಮಾಡುವುದು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಶೌರ್ಯ."\ ಈ ಮಾತಿನಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತನಾದ ರೌದ್ರನು ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಮಿತ್ರನಾದನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಆ ಎರಡು ರಾಜ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತು.
