പണ്ട് ഒരു രാജ്യത്ത് വിക്രമൻ എന്ന ധീരനായ ഒരു സേനാപതി ഉണ്ടായിരുന്നു. ശത്രുക്കളെ നേരിടാൻ അദ്ദേഹം ഒട്ടും ഭയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ, മറ്റൊരു രാജ്യത്തെ രാജാവായ രൗദ്രൻ വിക്രമന്റെ രാജ്യത്തെ ആക്രമിച്ചു. വലിയൊരു യുദ്ധം അവിടെ നടന്നു. യുദ്ധത്തിനിടയിൽ വിക്രമൻ രൗദ്രനെ പരാജയപ്പെടുത്തി.
രൗദ്രൻ കുതിരയിൽ നിന്ന് താഴെ വീണു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലിന് ഗുരുതരമായ പരിക്കേറ്റു. വേദന കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പുളയുകയായിരുന്നു. വിക്രമന്റെ സൈനികർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "സേനാപതി, ഇവൻ നമ്മുടെ ശത്രുവാണ്! ഇവനെ ഇപ്പൊൾ തന്നെ വകവരുത്തൂ, അതാണ് നിങ്ങളുടെ വീര്യം!"
വിക്രമൻ രൗദ്രനെ നോക്കി. അവിടെ ഒരു ശത്രുവിനെയല്ല, മറിച്ച് വേദന കൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെയാണ് അദ്ദേഹം കണ്ടത്. യുദ്ധത്തിൽ ജയിക്കുന്നത് വീര്യമാണെന്ന് വിക്രമന് അറിയാമായിരുന്നു, എന്നാൽ വീണുപോയ ശത്രുവിനോട് കരുണ കാണിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വീര്യമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. വിക്രമൻ തന്റെ വാൾ താഴെ വെച്ചു. "ഇവനെ ഉപദ്രവിക്കരുത്, അവന് ചികിത്സ നൽകുക," എന്ന് അദ്ദേഹം കൽപ്പിച്ചു.
വിക്രമൻ രൗദ്രനെ സുഖപ്പെടുത്താൻ വൈദ്യന്മാരെ ഏൽപ്പിച്ചു, ഭക്ഷണവും നൽകി. രൗദ്രൻ സുഖം പ്രാപിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു, "എന്നെ കൊല്ലാൻ നിങ്ങൾക്ക് എല്ലാ അവസരവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്നെ രക്ഷിച്ചത്?"
വിക്രമൻ മറുപടി പറഞ്ഞു, "ശത്രുവിനെ തോൽപ്പിക്കുന്നത് വീര്യമാണ്, എന്നാൽ വീണുപോയവനെ സഹായിക്കുന്നത് അതിനേക്കാൾ വലിയ വീര്യമാണ്." ഈ ദയയിൽ സംപ്രീതനായ രൗദ്രൻ പിന്നീട് വിക്രമന്റെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായി മാറി. യുദ്ധങ്ങൾ അവസാനിച്ചു, രാജ്യങ്ങളിൽ സമാധാനം നിലനിന്നു.
