முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய கோட்டை இருந்தது. அந்தப் பகுதியின் தளபதி வீரமாபன். அவர் மிகவும் தைரியசாலி; எதிரிகளைப் பார்த்தால் அஞ்சமாட்டார். ஒருமுறை, அண்டை நாட்டுப் படைத் தளபதி கரிகாலன், சோழ நாட்டின் எல்லையைத் தாக்கித் தாக்கினார். கடும் போர் நடந்தது. போர்க்களத்தில் வீரமாபன் கரிகாலனைத் தோற்கடித்தார். கரிகாலன் தன் குதிரையிலிருந்து கீழே விழுந்து, காலில் பலத்த காயமடைந்து வலியால் துடித்தார். வீரமாபனின் வீரர்கள், "தளபதியே, இவன் நம் எதிரி! இவனை இப்போதே முடித்துவிடலாம்! இதுவே உங்கள் வீரத்திற்குச் சான்று" என்று கத்தினர்.
வீரமாபன் கரிகாலனைப் பார்த்தார். கரிகாலனின் கண்களில் மரண பயம் தெரிந்தது. ஒரு நிமிடம் வீரமாபன் யோசித்தார். போரில் வெல்வது என்பது வீரத்தின் ஒரு பகுதிதான் என்று அவருக்குத் தெரியும். ஆனால், ஒரு எதிரி தற்செயலாகத் தன் வசப்படும்போது, அவனுக்குத் தீங்கு செய்யாமல் உதவுவதே உண்மையான வீரம் என்று அவர் நினைத்தார். வீரமாபன் தன் வாளைக் கீழே வைத்தார். தன் வீரர்களுக்குக் கட்டளையிட்டார், "இவனைப் பகைவனாகப் பார்க்காதீர்கள், காயமடைந்த ஒரு மனிதனாகப் பாருங்கள்."
வீரமாபன் கரிகாலனுக்குத் தேவையான மருந்தையும், உணவையும் அளித்து, அவனது காயத்தைக் குணப்படுத்த உதவினார். சில நாட்களில் கரிகாலன் குணமடைந்தார். கரிகாலன் ஆச்சரியப்பட்டார். "என்னைத் தோற்கடித்த நீங்கள், ஏன் என் உயிரைக் காப்பாற்றினீர்கள்?" என்று கேட்டார். வீரமாபன் புன்னகையுடன், "போரில் வெல்வது வலிமை, ஆனால் ஒருவரைத் தர்மத்தின் வழியில் காப்பதே உண்மையான வீரம்" என்றார். அன்று முதல், கரிகாலன் சோழ தேசத்தின் நண்பனானார். போர் மறைந்து அமைதி நிலவியது.
