ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮಂಗವಿತ್ತು. ಕವಿಯು ಇತರ ಮಂಗಗಳಿಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಮರದಿಂದ ಮರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಎತ್ತರದ ಮರಗಳ ಹಣ್ಣನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಕೀಳಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದನು. ಇದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅಹಂಕಾರ ಬಂದಿತ್ತು. 'ನಾನೇ ಈ ಕಾಡಿನ ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತ!' ಎಂದು ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬಂದಿತು. ಮರಗಳು ಬಿದ್ದವು. ಕಾಡಿನ ಒಂದು ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ತಳಿಯ ಬಳ್ಳಿಗಳು ಬೆಳೆದು, ಅವುಗಳು ತುಂಬಾ ಗೋಜಲಾಗಿ ಹೆಣೆದುಕೊಂಡಿದ್ದವು. ಇತರ ಮಂಗಗಳು ಆ ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ಹೆದರಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಕವಿಯು, 'ಇದೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಗೊತ್ತು, ನೋಡಿ ನಾನು ಹೇಗೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆಂದು!' ಎಂದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಬಳ್ಳಿಯ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿದನು.
ಕವಿಯು ಹಣ್ಣನ್ನು ಕೀಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಆ ಬಳ್ಳಿಯ ವಿನ್ಯಾಸವು ತುಂಬಾ ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಆದರೆ ತನ್ನ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹಠದಿಂದ ಅವನು ಒಂದು ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಎಳೆದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಆ ಬಳ್ಳಿ ಮುರಿದು ಕವಿ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಗಾಯಗಳಾದವು. ಹಿರಿಯ ಮಂಗವೊಬ್ಬರು ಬಳ್ಳಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು.
ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ತಾನು ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಕವಿ ಅರಿತನು. 'ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ತಿಳಿದಿದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜವಾದ ಅಜ್ಞಾನ ಎಂದು ಅವನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಂದಲೂ ಕಲಿಯಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು.
