ஒரு அழகான காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு குரங்கு வாழ்ந்து வந்தது. கரிகாலன் மற்ற குரங்குகளை விட வேகமாகத் தாவி குதிப்பதிலும், மரத்தின் உச்சியில் இருக்கும் பழங்களை எளிதில் பறிப்பதிலும் மிகவும் திறமையானவன். இதனால் அவனுக்கு ஒரு பெரிய கர்வம் வந்துவிட்டது. 'நான்தான் இந்த காட்டிலேயே மிகவும் புத்திசாலி! எனக்குத் தெரியாத விஷயமே இல்லை' என்று மற்ற குரங்குகளிடம் அடிக்கடி சொல்வான்.
ஒரு நாள், காட்டில் ஒரு பெரிய புயல் வீசியது. பல மரங்கள் முறிந்து விழுந்தன. காட்டின் ஒரு பகுதியில் ஒரு புதிய வகை பழக் கொடி வளர்ந்து, அதன் கிளைகள் மிகவும் சிக்கலாகப் பின்னிப் பிணைந்து காணப்பட்டன. அந்தப் பழங்களைச் சாப்பிட மற்ற குரங்குகள் தயங்கின. ஆனால் கரிகாலன், 'இதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாத ஒன்றா? நான் இதைப் பறித்துத் தருகிறேன்' என்று பெருமையாகச் சொல்லி ஒரு கிளையில் ஏறினான்.
அவன் அந்தப் பழத்தைப் பறிக்க முயன்றபோது, கிளையின் அமைப்பு மிகவும் நுணுக்கமாகவும், ஒருவிதப் பொறியைப் போலவும் இருப்பதை உணர்ந்தான். அவன் தன் அறிவை விடத் தன் கர்வத்தையே அதிகம் நம்பினான். அவசரப்பட்டு ஒரு கிளையை இழுத்தபோது, அந்தப் பெரிய கிளையே அவன் காலடியில் சரிந்து விழுந்தது. கரிகாலன் கீழே விழுந்து காயமடைந்தான். அந்தப் பழங்களைச் சரியாகப் பயன்படுத்தத் தெரிந்த ஒரு வயதான குரங்கு, மெதுவாக வந்து அந்தப் பிணைப்பை எப்படித் தளர்த்த வேண்டும் என்று மற்றவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தது.
காயங்களுடன் அமர்ந்திருந்த கரிகாலன், அன்று தான் உண்மையை உணர்ந்தான். 'எனக்கு எல்லாம் தெரியும்' என்று நினைப்பதே அறிவின்மையின் அடையாளம் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். அன்று முதல் அவன் மற்றவர்களிடம் கற்றுக்கொள்ளத் தொடங்கினான்.
