മനോഹരമായ ഒരു കാട്ടിൽ കവി എന്ന പേരുള്ള ഒരു കുരങ്ങൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. മറ്റ് കുരങ്ങന്മാരേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ചാടാനും മരത്തിന്റെ മുകളിലുള്ള പഴങ്ങൾ എളുപ്പത്തിൽ പറിച്ചെടുക്കാനും കവിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. ഈ കഴിവ് അവനിൽ വലിയ അഹങ്കാരം ഉണ്ടാക്കി. 'ഈ കാട്ടിലെ ഏറ്റവും ബുദ്ധിമാൻ ഞാനാണ്!' എന്ന് അവൻ എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരോട് പറയുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം കാട്ടിൽ വലിയൊരു കാറ്റും മഴയും ഉണ്ടായി. പല മരങ്ങളും വീണു. കാടിന്റെ ഒരു ഭാഗത്ത് പുതിയൊരു വള്ളിച്ചെടി വളർന്നു വന്നിരുന്നു, അതിന്റെ ശാഖകൾ വളരെ സങ്കീർണ്ണമായ രീതിയിൽ പിണഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. മറ്റ് കുരങ്ങന്മാർ അത് തൊടാൻ ഭയപ്പെട്ടു. എന്നാൽ കവി, 'ഇതൊക്കെ എനിക്കറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്, നോക്കിക്കോ!' എന്ന് പറഞ്ഞ് അഹങ്കാരത്തോടെ ആ വള്ളിയിൽ കയറി.
പഴം പറിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ആ വള്ളിയുടെ ഘടന വളരെ സങ്കീർണ്ണമാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. എന്നാൽ തന്റെ അറിവ് തെളിയിക്കാനുള്ള ധൃതിയിൽ അവൻ ഒരു ശാഖ വലിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ആ വള്ളിയും ശാഖയും ഒടിഞ്ഞു കവി താഴെ വീണു. അവന് ചെറിയ പരിക്കേറ്റു. ആ വള്ളി എങ്ങനെ പതുക്കെ അഴിച്ചുമാറ്റാമെന്ന് ഒരു പ്രായമായ കുരങ്ങൻ മറ്റുള്ളവർക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു.
തന്റെ അഹങ്കാരം കാരണം താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് കവി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 'എനിക്കെല്ലാം അറിയാം' എന്ന് പറയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ അറിവില്ലായ്മ എന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി. അന്നുമുതൽ അവൻ മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി.
