ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಮೀರಾ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಕುಶಲ ಕಲೆ ಸ್ಪರ್ಧೆ ನಡೆಯಿತು. ಅಜಯ್ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮರದ ಕುದುರೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ, ಕುದುರೆಯ ಕಾಲಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಿರುಕು ಬಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಯಾರೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಅಜಯ್ ಅದನ್ನು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಸದೆ ತನ್ನ ಸಾಧನೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಲು ಬಯಸಿದನು.
ಮೀರಾ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮರದ ಹಕ್ಕಿಯನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅದನ್ನು ಮುಗಿಸಿದಾಗ, ಹಕ್ಕಿಯ ರೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಗಾಯವಾದಿರುವುದು ಅವಳ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ಅದು ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಮೀರಾಳಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಕೋಚವಾಯಿತು.
ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ವಿನ್ನರ್ ಘೋಷಿಸುವ ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ತೋರಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಮೀರಾ ವಿಮರ್ಶಕರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನನ್ನ ಹಕ್ಕಿಯ ರೆಕ್ಕೆಗೆ ಸಣ್ಣ ದೋಷವಿದೆ. ಇದನ್ನು ತೋರಿಸಲು ನನಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ಇದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ತರಬಹುದೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು.
ಅಜಯ್ ನಗುತ್ತಾ, 'ಏಕೆ ನಾಚಿಕೆ ಪಡುತ್ತೀಯಾ ಮೀರಾ? ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ!' ಎಂದನು.
ಆದರೆ ವಿಮರ್ಶಕರು ಮೀರಾಳ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು, 'ಅಜಯ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಮೀರಾ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಕೋಚ ಪಡುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಸಹಜ, ಆದರೆ ಆ ತಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ನಾಚಿಕೆಪಟ್ಟು ಅದನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವ ಗುಣವೇ ನಿಜವಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ.'
ಮೀರಾಳಿಗೆ ಬಹುಮಾನ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಅಜಯ್ ಅಂದು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠ ಕಲಿತನು: ನಿಜವಾದ ಶಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ, ತನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೈರ್ಯ ಕೂಡ.
