ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் நிலா என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் தைரியமானவன் என்று தன்னை நினைத்துக் கொள்வான், ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது; அவன் எப்போதுமே தவறு செய்தாலும் அதை ஒப்புக்கொள்ள மாட்டான். நிலா அமைதியானவள், ஆனால் மிகவும் நேர்மையானவள்.
ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்காகப் பள்ளியில் ஒரு அழகான மண்பாண்டப் போட்டி நடந்தது. கதிர் ஒரு பெரிய மண்பாண்டத்தை உருவாக்கினான். ஆனால், அவசர அவசரமாகச் செய்ததால், அந்தப் பானையில் ஒரு சிறிய விரிசல் விழுந்தது. அதை யாரும் பார்க்கவில்லை. ஆனால், கதிர் அந்தப் பானையைத் திருடித் தன் சிறந்த படைப்பு என்று காட்ட நினைத்தான்.
நிலா ஒரு அழகான சிறிய விளக்குச் செய்தாள். அவள் பானையில் எந்தத் தவறும் இல்லை. போட்டியில் கதிரின் பானைக்குப் பரிசு அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால், பரிசு வாங்கச் சென்றபோது, கதிர் அந்த விரிசலைப் பார்த்தான். அவனுக்குத் தயக்கம் ஏற்பட்டது. 'யாரும் பார்க்கவில்லை, நான் ஏன் சொல்வது?' என்று அவன் மனம் சொன்னது. ஆனால், அவனது உள்ளுணர்வு அவனிடம், 'தவறு செய்ததை மறைப்பது வீரமல்ல' என்று கூறியது.
அதே சமயம், நிலா தான் செய்த விளக்கில் ஒரு சிறிய கறை படிந்திருப்பதை கவனித்தாள். அவள் உடனே ஆசிரியரிடம் சென்று, 'ஐயா, இதில் ஒரு சிறு குறை உள்ளது, நான் இதைச் சரி செய்து மீண்டும் தருகிறேன்' என்று கூறினாள். கதிர் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான். 'ஏன் நிலா, இவ்வளவு சிறிய விஷயத்திற்காகத் தோல்வியைத் தேடுகிறாய்?' என்று கேட்டான்.
ஆனால், ஆசிரியர் நிலாவின் நேர்மையைக் கண்டு வியந்து போனார். 'கதிர், நீ செய்த தவறை மறைக்கப் பார்க்கிறாய். ஆனால் நிலா, தன் தவறை உணர்ந்து அதைச் சரி செய்யத் துணிந்துவிட்டாள். ஒரு தவறைச் செய்வது மனித இயல்பு, ஆனால் அந்தத் தவறுக்குக் கூச்சப்பட்டு அதைச் சரி செய்யத் துணிவதே உண்மையான பெருமை' என்றார்.
நிலாவிற்குப் பரிசு வழங்கப்பட்டது. கதிர் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான். உண்மையான பலம் என்பது மற்றவர்களை விடத் திறமையாக இருப்பது மட்டுமல்ல, தன் தவறை உணரும் பண்பும் கூட.
