ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ವಿತಾ ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮ್ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಕಲೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ದೂರದ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ವಿಕ್ರಮ್ ಅನ್ವಿತಾಳ ಕೈಗೆ ಒಂದು ಚಿನ್ನದ ಉಂಗುರವನ್ನು ತೊಡಿಸಿದನು. 'ನಾನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತೇನೆ,' ಎಂದು ಅವನು ಭರವಸೆ ನೀಡಿದನು.
ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು. ಅನ್ವಿತಾ ಪ್ರತಿದಿನ ವಿಕ್ರಮ್ ಬರುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ದಿನ ಅವಳ ಕೈಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಉಂಗುರವು ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ತೇಲಿ ಕೆಳಕ್ಕೆ ಜಾರುತ್ತಿರುವುದು ಅವಳ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. ತಕ್ಷಣ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. 'ಉಂಗುರವು ತೇಲಿ ಬರುತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ! ಇದು ವಿಕ್ರಮ್ ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನರ ಸೂಚನೆಯೇ? ಅವನು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಅವಳು ಅಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು.
ಆದರೆ ಅಂದು ಸಂಜೆ ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು. ಅನ್ವಿತಾ ತನ್ನ ಭಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ವಿಕ್ರಮ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, 'ಪ್ರೀತಿಯೇ, ಉಂಗುರವು ತೇಲಿ ಬರುವುದು ಕಾಲದ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಂತ್ಯದ ಸಂಕೇತವಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಒಂದಾಗಿವೆ, ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗದು.' ಅನ್ವಿತಾ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ನಕ್ಕಳು. ಭಯವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆ ಎಂಬುದು ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
