ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமதி மற்றும் கதிர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் ஒரு சிறந்த ஓவியன், இளமதி அவனது அன்பான துணைவி. ஒருமுறை, கதிர் ஒரு பெரிய ஓவியப் போட்டிக்காக வெகுதூரத்தில் உள்ள நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கிளம்பும் போது, கதிர் இளமதியின் கையில் ஒரு அழகான தங்க வளையலை அணிவித்தான். 'நான் விரைவில் திரும்பி வந்துவிடுவேன், கவலைப்படாதே' என்று அவன் கூறினான்.
சில நாட்கள் கடந்தன. இளமதி ஒவ்வொரு நாளும் கதிரின் வருகையை எதிர்பார்த்து வாசலிலேயே காத்திருப்பாள். ஒரு நாள் காலை, இளமதி தன் கையைத் துடைக்கும்போது, அவளது விரலில் இருந்த அந்தத் தங்க வளையல் சற்று தளர்ந்து கீழே நழுவுவது போலத் தெரிந்தது. அந்தச் சிறிய மாற்றம் அவளுக்குப் பெரும் பயத்தைத் தந்தது. 'வளையல் தளர்ந்துவிட்டதே! இது என் கணவன் என்னைத் தேடி வராமல் விட்டுவிடுவான் என்பதன் அறிகுறியா?' என்று அவள் மனதிற்குள் கலங்கினாள்.
அவள் பயந்தபடி, வளையல் தளர்ந்துவிட்டதைக் கண்டு வருத்தப்பட்டாள். ஆனால், அன்று மாலை கதிர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வீடு திரும்பினான். அவன் வந்ததும், இளமதி தன் பயத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டாள். கதிர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னான், 'அன்பே, வளையல் தளர்ந்தது உன் கைகள் மெலிந்ததாலோ அல்லது கால மாற்றத்தாலோ இருக்கலாம். அது நம் பிரிவின் அறிகுறி அல்ல. நாம் ஒருவரை ஒருவர் நேசிக்கும் வரை எந்த மாற்றமும் நம்மைப் பிரிக்காது.' இளமதி தன் தவறை உணர்ந்து புன்னகைத்தாள். பயம் என்பது வெறும் எண்ணம் மட்டுமே என்பதை அவள் புரிந்து கொண்டாள்.
