മനോഹരമായ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ മീരയും മാധവനും താമസിച്ചിരുന്നു. മാധവൻ ഒരു ചിത്രകാരനായിരുന്നു. ഒരു വലിയ ചിത്രരചനാ മത്സരത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ മാധവൻ ദൂരെയുള്ള നഗരത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. യാത്ര തിരിക്കുമ്പോൾ മാധവൻ മീരയുടെ വിരലിൽ ഒരു സ്വർണ്ണ മോതിരം അണിയിച്ചു കൊടുത്തു. 'ഞാൻ വേഗം തിരിച്ചെത്തും,' എന്ന് അവൻ ഉറപ്പുനൽകി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. മീര ഓരോ നിമിഷവും മാധവന്റെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ, അവളുടെ വിരലിലെ മോതിരം അല്പം തെന്നി താഴേക്ക് നീങ്ങുന്നത് മീര ശ്രദ്ധിച്ചു. ആ നിമിഷം അവളുടെ ഉള്ളിൽ വലിയൊരു ഭയം നിറഞ്ഞു. 'മോതിരം തെന്നി മാറുന്നു! ഇത് മാധവൻ എന്നെ വിട്ടുപോകുന്നതിന്റെ സൂചനയാണോ? അവൻ ഇനി ഒരിക്കലും തിരിച്ചുവരില്ലേ?' എന്ന് അവൾ പരിഭ്രമിച്ചു.
അവൾ സങ്കടത്തോടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, വൈകുന്നേരം മാധവൻ സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടിലെത്തി. മീര തന്റെ പേടി അവനോട് പറഞ്ഞു. മാധവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'പ്രിയതമേ, മോതിരം തെന്നുന്നത് കാലത്തിന്റെ മാറ്റം കൊണ്ടാകാം, പക്ഷേ അത് നമ്മുടെ സ്നേഹത്തിന്റെ അവസാനമല്ല. നമ്മുടെ മനസ്സുകൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഈ മോതിരത്തേക്കാൾ ശക്തമാണ്.' തന്റെ ഭയം വെറും തോന്നലായിരുന്നു എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മീര ആശ്വാസത്തോടെ അവനെ പുൽകി.
