നീലഗിരി എന്ന മനോഹരമായ മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു വലിയ ഉത്സവമുണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ദൈവത്തിന്റെ ഘോഷയാത്ര തെരുവുകളിലൂടെ വളരെ ഗംഭീരമായി നടന്നുപോയി. ഗ്രാമവാസികൾ നിരനിരയായി തെരുവോരങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂക്കൾ വാരിയെറിഞ്ഞും സംഗീതം മുഴക്കിയും ദൈവത്തെ സ്വീകരിച്ചു.
ഈ ആഘോഷത്തിനായി ഗജേന്ദ്രൻ എന്ന വലിയ ആനയെ മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു. വർണ്ണാഭമായ വസ്ത്രങ്ങളും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും ധരിച്ച ഗജേന്ദ്രൻ കാണാൻ അതിമനോഹരമായിരുന്നു. ആളുകൾ കൈയടിക്കുമ്പോഴും ആർപ്പുവിളിക്കുമ്പോഴും അവർ ദൈവത്തെയും ആ വലിയ ഘോഷയാത്രയെയും ആണ് ആരാധിച്ചിരുന്നത്.
എന്നാൽ ഗജേന്ദ്രൻ ഇതൊരു തെറ്റായ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കി. ആളുകൾ തനിക്ക് ബഹുമാനം നൽകാൻ വേണ്ടി കൈയടിക്കുകയാണെന്ന് അവൻ കരുതി. 'എല്ലാവരും എന്നെ നോക്കി അത്ഭുതപ്പെടുകയാണ്! ഞാൻ തന്നെയാണ് ഈ ഗ്രാമത്തിലെ രാജാവ്!' എന്ന് അവൻ അഹങ്കാരത്തോടെ ചിന്തിച്ചു.
തന്റെ പ്രതാപം ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുക്കണമെന്ന ചിന്തയിൽ, ഗജേന്ദ്രൻ തന്റെ തുമ്പിക്കൈ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് വളരെ ഉച്ചത്തിൽ ചിന്നംവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഇത് ഉത്സവത്തിന്റെ പവിത്രമായ അന്തരീക്ഷത്തെ തകരാൻ ഇടയാക്കി. ഗ്രാമവാസികൾക്ക് ഇത് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
ഇത് കണ്ട ആനക്കാരൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു. 'നീ ഈ ഉത്സവത്തിന്റെ വിശുദ്ധിയെ നശിപ്പിക്കുകയാണ്!' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ഗജേന്ദ്രനെ കർശനമായി നിയന്ത്രിച്ചു. തന്റെ അഹങ്കാരം കാരണം തനിക്ക് വലിയ തെറ്റുപറ്റിയെന്ന് ഗജേന്ദ്രന് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി. ആളുകൾ വന്നിരിക്കുന്നത് തങ്ങളെ ആരാധിക്കാനല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തെ ആരാധിക്കാനാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തല താഴ്ത്തി അവൻ ശാന്തമായി ഘോഷയാത്രയിൽ പങ്കുചേർന്നു.
Moral
മറ്റുള്ളവർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ബഹുമാനം സ്വന്തം അഹങ്കാരത്തിന് കാരണമാക്കരുത്.
