அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரிப் பகுதியில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்த ஊரின் காவல் தெய்வத்தின் ஊர்வலம் ஊர் வீதிகளில் மிக விமரிசையாகக் கடந்து சென்றது. ஊர் மக்கள் அனைவரும் வீதி ஓரங்களில் நின்று மலர் தூவி, தாளம் போடும் இசையோடு தெய்வத்தை வரவேற்றனர்.
இந்த ஊர்வலத்திற்காக ஒரு பெரிய யானையை அலங்கரித்து அழைத்து வந்திருந்தனர். அந்த யானையின் பெயர் கஜேந்திரன். வண்ணமயமான போர்வைகள் மற்றும் தங்க ஆபரணங்களால் கஜேந்திரன் மிக அழகாகத் தெரிந்தான். மக்கள் அனைவரும் கைகளைத் தட்டி, ஆரவாரம் செய்து அந்தத் தெய்வத்தையும், அந்த யானையையும் பார்த்து வியந்து கொண்டிருந்தனர்.
கஜேந்திரன் இதைப் பார்த்தபோது, மக்கள் தனக்குத்தான் கைதட்டி மரியாதை செய்கிறார்கள் என்று தவறாக நினைத்துக் கொண்டான். 'எல்லோரும் என்னைப் பார்த்துத்தான் வியக்கிறார்கள், நான் தான் இந்த ஊரின் நாயகன்!' என்று அவனுக்குள் ஒரு கர்வம் பிறந்தது. அந்தத் திருவிழாவின் உற்சாகத்தில், தன் பெருமையை உலகிற்குத் தெரியப்படுத்த வேண்டும் என்று நினைத்த கஜேந்திரன், தன் தும்பிக்கையை உயர்த்திப் பிடித்து, மிகவும் சத்தமாகத் தனது மணியோசையை எழுப்பத் தொடங்கினான்.
அந்தத் திருவிழாவின் அமைதியான மற்றும் புனிதமான சூழலை அந்தத் தேவையில்லாத சத்தத்தால் கஜேந்திரன் கலைத்தது. இதைப் பார்த்த யானைக்காவலர் மிகுந்த கோபமடைந்தார். 'இந்தத் திருவிழாவின் புனிதத்தை நீ கெடுக்கிறாய்!' என்று கடியாரமாகச் சொல்லி, யானையைச் சரியாகக் கட்டுப்படுத்த ஒரு வலுவான சத்தத்தையும், கட்டளையையும் கொடுத்தார். கஜேந்திரனுக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. மக்கள் தங்களைப் போற்றுவதற்காக வந்தார்கள், தன்னைத் தற்பெருமைக்காகக் கொண்டாடுகிறார்கள் என்று அவனுக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது. தன் தலை குனிந்து அமைதியாக ஊர்வலத்தைத் தொடர்ந்தான்.
பாடம்
மற்றவர்கள் நமக்குத் தரும் மரியாதையைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டு தற்பெருமை கொள்ளக்கூடாது.
