ലോകസൃഷ്ടിയുടെ കാലത്ത്, സ്രഷ്ടാവ് ഓരോ ജീവിക്കും സവിശേഷമായ ഗുണങ്ങളും കഴിവുകളും നൽകി അവരെ ഒരുക്കുകയായിരുന്നു. ഓരോ ജീവിയെയും ഭൂമിയിലേക്ക് അയക്കുന്നതിന് മുമ്പ്, അവരുടെ പ്രത്യേകതകൾ അദ്ദേഹം ഒരു സ്വർണ്ണക്കുറിപ്പേടയിൽ രേഖപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു.
ആദ്യം സിംഹം വന്നു. സ്രഷ്ടാവ് പറഞ്ഞു, "നിനക്ക് വലിയ കരുത്തുണ്ട്. അത് മറ്റുള്ളവരെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കരുത്, നിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് മാത്രം ഉപയോഗിക്കുക." സിംഹം വിനയത്തോടെ അത് സ്വീകരിച്ചു.
അപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചാരനിറത്തിലുള്ള പച്ചോന്തി ഇത് ശ്രദ്ധിച്ചു. സിംഹം പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പച്ചോന്തി സിംഹത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്, "മഹാരാജാവേ! അങ്ങയുടെ ആ തിളങ്ങുന്ന മുടിയും കരുത്തും എത്ര മനോഹരമാണ്! ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച സൃഷ്ടി അങ്ങാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്," എന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞു പുകഴ്ത്തി.
അടുത്തതായി മനോഹരമായ വരകളുള്ള കടുവ വന്നു. സ്രഷ്ടാവ് കടുവയെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്നതിനിടയിൽ പച്ചോന്തി വീണ്ടും ഇടപെട്ടു. "കടുവ തമ്പുരാനേ! അങ്ങയുടെ ആ ഓറഞ്ച് നിറം കാണാൻ എത്ര ഭംഗിയാണ്! ലോകത്തിലെ എല്ലാ നിറങ്ങളെക്കാളും മികച്ചത് അങ്ങുടേതാണ്!" എന്ന് പറഞ്ഞ് കടുവയെയും കബളിപ്പിച്ചു.
ഇങ്ങനെ ഓരോ മൃഗത്തോടും പച്ചോന്തി പോയി വഞ്ചനാപരമായ പുകഴ്ത്തലുകൾ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പച്ചോന്തിയുടെ ഈ സ്വഭാവം സ്രഷ്ടാവ് നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. അത് സത്യസന്ധതയല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കാനുള്ള തന്ത്രമാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.
ഒരു രാത്രിയിൽ, സ്രഷ്ടാവ് വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ പച്ചോന്തി ആ കുറിപ്പേടയ്ക്ക് മുകളിൽ കയറി ഇരുന്നു. ആകാശത്തെ മഴവില്ല് കണ്ട് അത് ആഗ്രഹിച്ചു തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. "എനിക്ക് ചുവപ്പ് വേണം, എനിക്ക് പച്ച വേണം," എന്ന് അത് ആവർത്തിച്ച് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ സ്രഷ്ടാവ് എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ പച്ചോന്തിയുടെ കപടത കണ്ടു. "നിനക്ക് ഒരു കഴിവ് നൽകാം, നീ ഏത് നിറത്തിലും മാറാൻ കഴിയും. പക്ഷേ ഇത് ഒരു അനുഗ്രഹമല്ല, ഒരു പാഠമാണ്. മറ്റുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കാൻ നീ ഉപയോഗിക്കുന്ന ആ വാക്കുകൾ പോലെ തന്നെ, നിന്റെ നിറങ്ങളും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കും. മറ്റുള്ളവരെ വഞ്ചിക്കുന്നവരെ ലോകം പച്ചോന്തി എന്ന് വിളിക്കും," എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
അന്നുമുതൽ, വഞ്ചകരെയും കപടമായി സംസാരിക്കുന്നവരെയും സൂചിപ്പിക്കാൻ 'പച്ചോന്തി' എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചു തുടങ്ങി.
Moral
കപടമായ പുകഴ്ത്തലുകൾ ഒരിക്കലും യഥാർത്ഥ ബഹുമാനം നൽകില്ല.
