படைப்புக் கடவுள் உலகிலுள்ள அனைத்து உயிரினங்களையும் உருவாக்கி, ஒவ்வொன்றிற்கும் தனித்துவமான குணங்களையும் திறமைகளையும் வழங்கித் தயார் செய்து கொண்டிருந்தார். அவர் ஒரு பெரிய குறிப்பேட்டில் ஒவ்வொரு உயிரினத்தின் சிறப்புகளையும் எழுதி வைத்து, பூமிக்கு அனுப்பத் தயாராக இருந்தார்.
முதலில் கம்பீரமான சிங்கம் வந்தது. கடவுள் அதன் தலையைத் தடவிக்கொடுத்து, "உனக்கு மிகுந்த வலிமை உண்டு. அதை மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யப் பயன்படுத்தாமல், நீ வாழத் தேவையான உணவைப் பெற மட்டும் பயன்படுத்து," என்று அறிவுரை கூறினார். சிங்கம் நன்றியுடன் தலைவணங்கிச் சென்றது.
அப்போது அங்கிருந்த ஒரு சாதாரண சாம்பல் நிறப் பச்சோந்தி, சிங்கத்தின் காதுகளுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்தது. அது சிங்கத்திடம் சென்று, "அடடா! சிங்க ராஜாவே! உங்கள் மேனியின் பொன் நிறமும், அந்த கம்பீரமான பிடரியும் எவ்வளவு அழகு! கடவுள் உங்களைச் சும்மா படைக்கவில்லை, மிகக் கவனமாக ஒரு கலைப்படைப்பாகவே வடித்திருக்கிறார்," என்று மிகைப்படுத்திக் புகழ்ந்து பேசியது. சிங்கம் பெருமிதத்துடன் சிரித்துவிட்டுச் சென்றது.
அடுத்து, அழகான ஆரஞ்சு நிறப் புலி வந்தது. கடவுள் அதன் அழகைப் பற்றி எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது, பச்சோந்தி மீண்டும் குறுக்கிட்டது. "புலித் தம்பி! சிங்கத்தின் அழகை விட உங்கள் உடலில் உள்ள அந்த நெருப்பு போன்ற ஆரஞ்சு நிறம் மிகச் சிறப்பானது! இதைப் பார்த்தால் கண்களையே பறித்துவிடுகிறது!" என்று புலியையும் புகழ்ந்து ஏமாற்றியது.
இப்படியே கரடி மற்றும் பிற விலங்குகளிடம் சென்று, ஒவ்வொன்றையும் தேவையில்லாமல் புகழ்ந்து, கடவுள் என்ன எழுதி வைக்கிறார் என்பதைத் திருட்டுத்தனமாகத் தெரிந்துகொள்ள முயன்றது. பச்சோந்தியின் இந்தத் தந்திரமான பேச்சைக் கவனித்த கடவுள், அதன் உண்மையான குணத்தை உணர்ந்தார். அது மற்றவர்களைத் தன் வசப்படுத்தவும், பொய்களைக் கூறித் தந்திரம் செய்யவும் மட்டுமே விரும்பியது.
ஒரு நாள் இரவு, கடவுள் ஓய்வெடுக்கச் சென்றபோது, பச்சோந்தி அவர் வைத்திருந்த குறிப்பேட்டின் மீது ஏறி அமர்ந்து கொண்டு, வானவில்லில் உள்ள நிறங்களை ஒவ்வொன்றாகத் தன் வசப்படுத்த வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டது. "எனக்குச் சிவப்பு வேண்டும், எனக்குப் பச்சை வேண்டும்," என்று அது சத்தமாகத் தன் ஆசைகளைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டது.
மறுநாள் விழித்த கடவுள், அந்தப் பச்சோந்தி குறிப்பேட்டைத் தவறாகப் பயன்படுத்தியதையும், அதன் போலித் தனத்தையும் கண்டார். "உனக்கு ஒரு புதிய திறமை கிடைத்துள்ளது. நீ எந்த நிறத்திலும் மாறும் ஆற்றலைப் பெறுவாய். ஆனால், இது உனக்கான வரமல்ல, ஒரு எச்சரிக்கை! மற்றவர்களைத் தன் பேச்சால் ஏமாற்றும் குணத்தால், நீ எப்போதுமே ஒரு பொய்யனாகவே பார்க்கப்படுவாய். உன்னைப் போலவே மற்றவர்களிடம் முகஸ்துதி செய்து ஏமாற்றுபவர்களை உலகம் 'பச்சோந்தி' என்று அழைக்கும்," என்று கூறி அதை பூமிக்கு அனுப்பினார்.
அன்றிலிருந்து, உண்மையை மறைத்து நிறம் மாறும் குணமும், மற்றவர்களைத் தந்திரத்தால் ஏமாற்றும் குணமும் கொண்டவர்களைக் குறிக்க 'பச்சோந்தி' என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படுகிறது.
பாடம்
பொய் புகழ்ச்சியும் தந்திரமும் ஒருவரைத் தனிமைப்படுத்தும்; உண்மை மட்டுமே மரியாதையைத் தரும்.
